Om de Ruiner Toren (Kerknieuws Protestantse Gemeente Ruinen)

Predikant: Ds. G. Naber, tel. 0522-471543
Inloopspreekuur: elke maandagmorgen van 10.30 tot 12.30 uur in de Bron
E-mail: gnaber2@ziggo.nl

Bijstand pastoraat ’t Neie Punt: mevr. A. Vermaas, tel. 0528-351061
Scriba: mevr. C.J. Stekelenburg - Poot, Anserweg 7, tel. 0522-470204

Kosteres: mevr. H. Brasjen, Torenakker 25 tel. 06 -51508695
Diaconie: Hulp/ informatielijn Ds. G. Naber tel. 0522-471543 / email: diaconie@pkn-ruinen.nl
Website: http://www.pkn-ruinen.nl
Facebook: https://www.facebook.com/PknRuinenMariakerk.nl
E-mail: info@pkn-ruinen.nl

Jaargang 35, nr. 9           26 september 2018
Eerstvolgende nummer: 24 oktober 2018

KOPIJ KERKNIEUWS
Kopij voor het eerstvolgende nummer van Om de Ruiner Toren graag inleveren vóór vrijdag 12 oktober 2018. Bij info@pkn-ruinen.nl

MEDITATIE
Elk jaar krijgt het nieuwe kerkelijk seizoen van onze landelijke Protestantse kerk in Nederland, waar we net mee zijn begonnen, een bepaald jaarthema mee. Dit jaar is dat het thema: “Een goed gesprek”. Ook voor ons Ruinen, Echten en Ansen is dit een prachtig thema. Want ook wij proberen als kerk platvorm te zijn voor een goed gesprek. Een plek waar iedereen zich in alle kwetsbaarheid ongestoord veilig kan open stellen voor een ander. Openstellen voor een ander MENS. Voor het LEVEN überhaupt en hoe het altijd geweest is en zal worden. En voor het HEILIGE en wat de zin en de bestemming van het leven zou kunnen zijn. Wij als kerk willen ruimte bieden aan mensen om in “goede gesprekken” hun eigen verhaal kwijt te kunnen en zich te laven aan en te laten inspireren door de verhalen van anderen. Daarbij spelen ook de religieuze verhalen in en rondom de Schrift een rol. In wat wij daar horen en aan elkaar doorvertellen over wat wij als wezenlijk in ons leven ervaren, brengen wij elkaar voor de dag en aan het licht.
Een goed gesprek! Wat is er voor nodig om dat met elkaar te kunnen voeren?
Een paar kenmerken noemde ik zo-even al: je moet je vooral veilig kunnen voelen bij elkaar. En je gezien, begrepen en gekend voelen. Er mag ook best iets van waarheid op tafel komen, ook al is die confronterend. Als de waarheid dan maar gebed is op iets van Licht en Toekomst. Gebed op iets van mildheid en weldadigheid die een mens bevrijdt van wat hem of haar deert. Wat kan een gesprek zalig zijn, omdat je niet langer op een verkrampte manier voor elkaar verborgen hoeft te houden waar je mee zit.
Een goed gesprek. Ik zelf hoor nog bij de generatie die ook zeer van heel lange gesprekken kan genieten. Van gesprekken zoals ze kort geleden nog op de televisie te zien waren, bijvoorbeeld in de serie Zomergasten waar mensen drie (!) uur lang over hun passie, visie en missie in het leven werden bevraagd en soms eerlijk, authentiek en gedreven, maar soms helaas ook meer verscholen en aangestuurd door spindoctors, hun antwoord gaven. Onze tijd, die de tijd is van het twitteren met boodschappen verpakt in hooguit 140 tekens, snakt volgens mij weer naar betere, langer durende uitwisselingen met elkaar, met meer nuanceringen en verfijningen. Tegen de veel te botte zwart-witte waarheden in, die onze kranten en televisieprogramma’s goedkoop aan de man proberen te brengen.
In onze kerkelijke gemeente rondom de Mariakerk, proberen wij in de komende maanden weer aandacht te creëren voor de “subtiele schakeringen” waarmee elk mensenkind, en ook het leven zelf, en de Heilige, dagelijks voor de dag komt. Midden in wat ons heel in het algemeen al wel bekend en vertrouwd is, midden in wat iedereen van ons al wel kent, blinken wij mensen zelf, samen met het Bestaan dat we met elkaar delen, en de/het Heilige die/dat er op betrokken is, uit door iets “subliem eigens”. Door iets dat niet gelijk voor de hand ligt. Door iets dat niet gelijk zichtbaar is, als je er niet goed op let. Dit “Sublieme” met elkaar voor de dag halen en vieren: het fantastische en grandioze Unieke (het “Enige”, vgl. Dtn 6: 4) dat én God én het leven én wij mensen, kortom: dat een ieder van ons ten diepste in zich en om zich heen heeft, daar gaat het wat mij betreft om in het komende kerkelijke seizoen, waar wij in Ruinen vorige week, met het vieren van de Startzondag, mee zijn begonnen. Doe je zelf ook (weer) mee? Ik zou zegen: dien je zelf ook (weer) aan! Veilig onveilig, zoals je werkelijk bent, met al wat in je is! Wees heel hartelijk welkom!
Met een hartelijke groet, ds. G. Naber

VANUIT DE PASTORIE
Ben je tussen de 11 en 16 jaar oud? En wil je eens iets heel bijzonders meemaken? Meld je dan aan voor de “Nacht zonder dak” die in Berghuizen wordt georganiseerd! Wat moet je doen? Laat je door je familie, vrienden en kennissen sponsoren voor straatjongeren die elders in de wereld geen dak boven hun hoofd hebben en slaap vervolgens ook zelf één nacht in een zelfgebouwd krotje (een kartonnen doos) die aan je wordt uitgereikt. Doe dat samen met anderen op zaterdagnacht 6 oktober Doe ook mee!! Dit wordt vast een ervaring om nooit te vergeten. Meer informatie bij mij, of bij Dineke Drost, tel. 06-34246980
Met een hartelijke groet, ds. G. Naber

BIJ DE DIENSTEN
We starten het nieuwe seizoen weer op met nieuwe, prachtige kerkdiensten in Ruinen. De eerste keren doen we dat nog samen met de kerkelijke gemeente van Pesse die bij ons kerkt omdat de eigen kerk op dit moment verbouwd wordt. Op zondag 7 oktober organiseren zij ’s avonds ook een extra Zangdienst bij ons in de Mariakerk waar iedereen welkom is, van harte aanbevolen (meer informatie hieronder). Hier een overzicht van de diensten in de komende weken:

Zondag 30 september – 10.00 uur – Mariakerk
Gezamenlijke ochtenddienst van de Protestantse gemeente te Ruinen en Protestantse gemeente te Pesse in de Mariakerk, met als voorganger ds. G. Naber. Aandacht in de tekst krijgt Marcus 9: 38-50, waarin Jezus zegt: “Wie niet tegen ons is, is voor ons” en “Iedereen moet met vuur gezouten worden!”, iedereen zou wat scherper, en dus niet zo laks en onverschillig, in het leven moeten staan.

Zondag 7 oktober – 10.00 uur – Mariakerk
Gezamenlijke dienst van de PKN Pesse en de PKN Ruinen in de Mariakerk, met als voorganger ds. G. Naber. We lezen Marcus 10: 1-16, waarin Jezus zegt dat een man zijn vrouw niet zomaar weg mag sturen en dat wij allen zouden moeten worden “als een kind”, omdat het Koninkrijk van God toebehoort aan “wie is zoals zij”. We kijken naar het geheim van deze uitspraken.
’s Avonds organiseert de Protestantse gemeente van Pesse voor ons allen een R(oept) U M(aar) Zangdienst met een zanggroep onder leiding van Femke Anne, die we allemaal ook kennen van haar galerie en kunstshop naast de kerk! Ook van harte aanbevolen:

Zondag 14 oktober – 10.00 uur – Mariakerk
Gastvoorganger ds. Gerard Venhuizen uit Nijensleek gaat in de dienst voor, hartelijk welkom!

Zaterdag 20 oktober – 18.30 uur – ’t Neie Punt
De maandelijkse viering voor de omwonenden van ’t Neie Punt, in de bovenzaal.

Zondag 21 oktober – 10.00 uur – Mariakerk
We staan stil bij Marcus 10: 32-45, een tekst waarin twee leerlingen van Jezus, Jezus om ereplaatsen vragen, en Jezus dan tegen hen zegt: “Wie van jullie de belangrijkste wil zijn, zal de anderen moeten dienen.”

Zondag 28 oktober – 10.00 uur – Mariakerk
We lezen Marcus 10: 46-52 over de blinde Bartimeüs die Jezus eerst om mede-lijden vraagt en dan “dat ik weer kan zien”.

Welkom in de Gespreksgroepen van kerkelijk seizoen Bijbelgespreksgroep
Ook dit seizoen start de Bijbelgespeksgroep weer op. De groep komt 2 x 6 keer bij elkaar, zes keer in het najaar en zes keer aankomend voorjaar, meestal op de donderdagavond. Dit jaar beginnen we eerst met een reeks bijeenkomsten waarin iedereen die dat wil, zelf een boeiende of uitdagende tekst in het midden van de groep mag leggen om die samen te bespreken. Mocht er nog tijd en ruimte voor over zijn, trekken wij naar de Bergrede van Jezus toe, zoals ze staat in Matteüs 5 t/m 7. Het voorstel is om in het najaar samen te komen op donderdagavond 4 oktober, 18 oktober, 1 november, 15 november, 29 november en 13 december, aanvang: 20.00 uur. Nieuwe leden, maar ook allen (of het nou gemeenteleden, dorpsgenoten of vakantiegangers betreft!) die maar een enkele avond mee willen doen, zijn altijd hartelijk welkom. Bel of mail voor meer informatie ds. G. Naber, tel. 0522-471543, gnaber@hetnet.nl.

Gespreksgroep “Eigentijds geloven”
Geloven wordt vaak geassocieerd met ouderwets en stoffig. Met hoe het altijd geweest is en niet anders mag. Toch wordt er in kerkenland ook veel nagedacht over nieuwe, moderne vormen van geloven. Vele gelovigen brengen ook graag hun eigen, heel individuele manier van geloven mee. Vandaar dat wij jaren geleden ook in onze gemeente de gespreksgroep “Eigentijds geloven” zijn gestart. Mensen van werkelijk allerlei pluimage ontmoeten elkaar zo’n vier keer per jaar op een zondagavond of -middag, om het over eigen of andermans manieren van geloven te hebben. Geïnteresseerd? Doe ook mee en kom op zondagavond 21 oktober om 20.00 uur naar Kloosterstraat 2 (de Pastorie) te Ruinen.

“Terug naar de basis”-kennis
Waarom zou je je anno 2018 nog bezighouden met de Bijbel? En wat heb je tegenwoordig nog aan het christendom, in een tijd dat het al lang geen algemeen goed meer is, maar wordt beschouwd “als cricket: een exotische hobby van de sympathieke buurman.” De jonge (twitter)theoloog Alain Verheij (1989) geeft een boeiend persoonlijk antwoord op deze vragen in zijn boek “God en ik. Wat je als weldenkende 21e-eeuwer kunt leren van de bijbel.” – We bespreken dit boek in een kring. Tijdstip en frequentie van samenkomen in overleg. Zeer geschikt ook voor jongeren, en voor wie van het geloof nog niet zo veel weet, maar er wel eens wat meer over zou willen komen te weten. Bel of mail voor meer informatie naar ds. Georg Naber, 0522-471543, gnaber@hetnet.nl

Zusterkring
Op maandag 24 september start van het nieuwe seizoen met een vrolijke middag! Meester Jan Tijink uit De Wijk komt met zijn muziek en conference naar De Bron. Aanvang 14.00 uur. Gasten en nieuwe leden zijn hartelijk welkom.

Een vriend is iemand die alles van je weet en toch van je houdt
Augustinus

Redactie Om de Ruiner Toren

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Jaargang 35, nr. 8           29 augustus 2018
Eerstvolgende nummer: 26 september 2018

KOPIJ KERKNIEUWS
Kopij voor het eerstvolgende nummer van Om de Ruiner Toren graag inleveren vóór vrijdag 14 september 2018 bij info@pkn-ruinen.nl

MEDITATIE
Wat was het spannend he, enkele weken geleden, toen er wekenlang geen regen viel! Eerst vonden we het met z’n allen best grappig dit eens mee te mogen maken. We genoten van het goede weer. Maar in de loop van de tijd kregen we ook te maken met de lasten van de droogte. Vooral de landbouw begon te zuchten en vroeg zich af, waar gaat dit heen?

Inmiddels is het gelukkig weer gaan regenen, maar of het genoeg is? In de loop van de droge weken kwam er in onze landelijke kerk een interessante discussie op gang. Een discussie rondom de vraag: mogen we en moeten we nu niet tot God bidden om extra regen?! Zou het wat uitmaken als we dat gaan doen en hoe werkt dat dan?

Er zijn maar weinig gelovigen die de mening zijn toegedaan dat je God kunt vergelijken met een soort cola-automaat: je gooit er een geldmunt in (“wij vragen…”) en het gewenste product, de cola, floept eruit (“…God draait”). Vrijwel iedereen is het er over eens, dat het zo niet werkt. Gelukkig niet, zeggen anderen er ook gelijk bij, want wat zou het een chaos worden in onze wereld als God alleen maar uitvoering zou geven aan wat wij mensen allemaal één voor één willen: de wensen zouden allerlei richtingen opgaan en in de uitvoering behoorlijk over elkaar heen tuimelen en alles overhoop halen! Nee, de Allerhoogste blijft gelukkig alles soeverein zelf in handen houden.

Maar goed, zou bidden tot God om regen dan nog wel zin hebben? Er zijn velen die zeggen: niet doen. Want God heeft daar niets mee te maken. Het probleem waar wij mee zitten, de droogte, is een probleem dat wij mensen zelf hebben veroorzaakt op aarde, door onze slechte levensstijl! We moeten ons niet tot God wenden, maar we moeten proberen ons zelf te veranderen en bijvoorbeeld milieubewuster gaan leven! Daar bereik je veel meer mee. – Daarnaast zijn er die vinden dat de nood nog niet groot genoeg is, om zo tot God te gaan bidden. Ze zeggen: man-o-man waar maken we ons eigenlijk druk om?! Beginnen we nu al te piepen en te klagen vanwege de droogte?! Moet je eens kijken hoe het elders in de wereld is gesteld, in Ethiopië of Soedan bijvoorbeeld! Probeer niet gelijk te klagen, maar verman je en probeer van andere mensen, van ervaringsdeskundigen te leren hoe je er het best mee kunt omgaan. Daar bereik je veel meer mee in je leven! Naast deze meer “ethische” bezwaren bij het bidden om regen tot God, worden ook “theologische” bezwaren geuit om zo tot God te bidden. God, zeiden we al, is geen cola-automaat. En hij is ook niet alleen maar een “Ingrijp-god” die als een soort tovenaar voortdurend de wetten van de natuur aan het doorbreken is. Het klopt, soms ervaar je als mens God zo in je leven, vooral als je problemen groot zijn en er dan een soort van “wonder” gebeurt dat alle problemen zich opeens oplossen terwijl je dat niet meer had verwacht…, maar God is niet alleen maar de God van het wonderbaarlijke ingrijpen. Wij mensen hebben tot taak, zei halverwege de vorige eeuw de theoloog Dietrich Bonhoeffer eens, in onze wereld te staan “'alsof God niet bestaat' (etsi Deus non daretur).” God wil geen mensen die alleen zijn tovenaarskunsten aanbidden en afsmeken, maar mondige, zelfstandige mensen die best in staat (willen) zijn, hun eigen bonen te doppen!

Oké, maar wat blijft er dan over van de vraag of een gebed om regen nou wel of juist niet had gekund in de afgelopen weken?
Ik persoonlijk zou zeggen: dat een boer in de droogtegebieden in Afrika wanhopig zijn handen tot God omhoog heft, om tot hem te bidden, is te begrijpen. Hij kan niet meer anders. Wij hier in Nederland zijn nog niet zo ver. Wij kunnen nog wel anders. Hier was en is nog niet alles verloren.

Daarom zou ik willen voorstellen om ons gebed om Regen iets breder te gaan formuleren en er dan een gebed om Zegen van te maken, ook om een Zegen-tegen-de-verdrukking-in, voor het geval dat de misère, de droogte mocht blijven aanhouden.
Laten we daarbij ook weer terugkeren naar wat een gebed en wat bidden altijd al vooral heeft willen zijn: een kloppend hart!! Laten wij er niet alleen een noodkreet van maken die maar heel af en toe, in heel uitzonderlijke, extreme situaties gebeden wordt. Laten wij van onze gebeden iets maken waar wij vaker aan doen, het liefst dagelijks. En laten wij er dan iets van maken dat door iemand eens werd genoemd: een “onderhoud” voeren met het “eeuwig Gij”. Een onderhoud (uit)voeren. Laat ons elke dag even vertellen wat wij op ons hart hebben, aan iemand die soeverein bij ons is, ook al is en blijft hij/zij/het ook verborgen als diegene die ons overstijgt, zoals het leven zelf. Dit dagelijkse “openhartig vertellen” van wat ons deert, zal ons goed doen. En op een bepaald moment gaan we een punt bereiken dat we alles “verteld” hebben wat we wilden zeggen en zo “kwijt zijn”. Op deze manier gaat ons dagelijks bidden ook langzaamaan tot een soort stilte leiden. Een Stilte die iets met ons gaat doen. Iets goeds. Die ons tot rust laat komen. Of tot vrede brengt met de situatie. Of juist tot nieuwe inspiratie leidt, ons juist weer nieuw activeert en op nieuwe ideeën brengt en tot de nieuwe wil en kracht om ons te willen blijven verzetten, of door te zetten, of te veranderen.
“Onthul aan de Ene je daden, en je plannen zullen worden bevestigd”, staat er ergens heel mysterieus in de Schrift (Spreuken 16: 3). “Wentel uw weg op de HERE en vertrouw op Hem, en Hij zal het maken,“ zei de oude Statenvertaling altijd (Ps 37: 5). In deze aloude woorden ligt het geheim van het antwoord op de vraag besloten of bidden om Regen in de afgelopen weken goed was geweest. Ik zou zeggen: je kunt er beter een bidden om een Zegen dan om Regen van maken. En dan jezelf al biddende oefenen in het vertrouwen dat die onmisbare zegen altijd wel weer net voldoende verrukkelijk op ons mensen neer zal blijven “druppelen”, in welke vorm dan ook, of het nou opeens ook weer gaat regenen of niet.
Met een hartelijke groet, ds. G. Naber

VANUIT DE PASTORIE
Het wordt spannend voor mij in de komende tijd. Want met ingang 1 september zal ik niet meer alleen in Ruinen als predikant werkzaam zijn, maar ook in Ruinerwold. De planning is dat in de komende maanden mijn werktijd en werkveld voor 20% doorschuift naar Ruinerwold, waar collega-predikant Kloosterziel inmiddels voor 50% zijn werkzaamheden heeft doorgeschoven naar IJhorst. Het ziet er naar uit dat er in de toekomst veel meer samengewerkt gaat worden. Hoe alles er concreet gaat uitzien, kan ik nu nog niet zeggen. De ervaring zal leren hoe we een en ander het best in het vat kunnen gieten. De uitdaging zal zijn, de werkzaamheden en het netwerk van dierbare contacten met mensen in Ruinen zo veel mogelijk te behouden, maar tegelijkertijd een dag in de week ook volop ruimte vrij te maken voor werkzaamheden en volop aandacht te schenken aan nieuwe contacten in Ruinerwold.
Ik verheug me zeer op de samenwerking!
Met een hartelijke groet, ds. G. Naber

BIJ DE DIENSTEN
De diensten die wij in de komende maand met elkaar vieren, zullen stuk voor stuk bijzonder worden. Wat ze zo bijzonder maakt, is vooral het feit dat de kerkelijke gemeente van Pesse heeft aangegeven, in de maand september graag enkele zondagen in de diensten samen met ons in Ruinen te willen optrekken. Hun eigen kerk wordt op dit moment verbouwd en ze kunnen daar een poos niet goed terecht. Wij heten de kerkgangers uit Pesse van harte welkom in de Mariakerk en verheugen ons op de gezamenlijke uitvoering van de diensten en de ontmoetingen. Daarnaast houden wij op zondag 2 september een bijzondere dienst die niet in de Mariakerk, maar – voor het eerst op een zondagochtend – in de grote zaal van ’t Neie Punt plaatsvindt. In deze dienst neemt Anneke Vermaas officieel afscheid als onze pastoraal medewerker, zie ook onderstaand overzicht:

Zondag 2 september 10.00 uur:

Kerkdienst in ’t Neie Punt
Afscheidsdienst Anneke Vermaas
Op zondag 2 september houden wij onze ’s zondagse eredienst niet in de Mariakerk aan de Brink in Ruinen, maar in de grote zaal van dorpshuis ’t Neie Punt aan de Jan Wierengaweg. In de dienst nemen wij afscheid van mw. Anneke Vermaas als officiële werknemer van onze kerkelijke gemeente. Vele jaren lang heeft ze met ongekend veel inzet en kunde aan pastoraat gedaan onder de bewoners van eerst de Priensenije en later de omwonenden van ’t Neie Punt. Daarnaast waardeerden velen de ontmoetings- en gesprekskringen die ze opzette en de vieringen die ze verzorgde, midden in het jaar, maar ook bijvoorbeeld met kerst. Gelukkig blijft ze voor een deel voor de omwonenden en ons als kerk als vrijwilliger en deskundige behouden, maar aan haar officieel dienstverband met onze kerkelijke gemeente komt op zondag 2 september een eind. Van harte nodigen wij iedereen die graag zijn of haar waardering kenbaar wil maken voor het dienstwerk van Anneke Vermaas, uit om naar de dienst te komen! In de Mariakerk vindt dan ook een kerkdienst plaats van de Protestantse gemeente Pesse.

Zondag 9 september – 10.00 uur – Mariakerk
Gezamenlijke kerkviering van de Protestantse gemeente Pesse en de Protestantse gemeente Ruinen, met als gastvoorganger ds. G.J.V. Solinger uit Koekangerveld, van harte aanbevolen!

Zondag 16 september – 10.00 uur – Mariakerk
Kerkdienst van de Protestantse gemeente Pesse en de Protestantse gemeente Ruinen, met gezamenlijke viering van het heilig Avondmaal. Voorganger is ds. G. Naber en de tekst die het preekrooster aanbeveelt, is Marcus 9: 14-29.

Zondag 23 september 10.00 uur

Startdienst bij het begin van het nieuwe kerkelijke seizoen
Thema: “Een goed gesprek!” mmv. het kerkkoor
Op zondagochtend 23 september starten wij in de Mariakerk aan de Brink ons nieuwe kerkelijk seizoen weer op met een feestelijke, laagdrempelige gezinsdienst, geschikt voor jong en oud! “Een goed gesprek!”, is het thema van de dienst, het gaat hier tevens om het jaarthema van het aankomende seizoen! Welkom!! Op deze zondag houdt de Protestantse gemeente Pesse hun startdienst in Pesse.

Zondag 30 september – 10.00 uur – Mariakerk
Gezamenlijke kerkviering van de PKN Ruinen en PKN Pesse in de Mariakerk, met als voorganger ds. G. Naber. Tekst van de zondag is Marcus 9: 38-50.

In Memoriam Jan Frijlink  *17-1-1927 † 14-7-2018
Op 14 juli 2018 is op 91-jarige leeftijd overleden Jan Frijlink, geboren in Veeningen. Hij trouwde in 1948 met Klaasje Dekker en woonde in Staphorst. In 1954 werd hun zoon Luuk geboren. Na het overlijden van Klaasje in 1971 woonde hij samen met Roelfien Benning in Ruinen. Na het overlijden van Roelfien verhuisde hij naar 't Neie Punt.
Op vrijdag 20 juli was de afscheidsdienst in de Hervormde Kerk in IJhorst waar hij begraven is naast zijn vrouw op de begraafplaats naast de kerk.. Wij wensen Luuk en Lydia, de kleinkinderen en de achterkleinkinderen nabijheid toe van God en mensen om het gemis te verwerken. ds.S. Wiersma-Smelt

In Memoriam Trijntje Scheper – Hut   * 8-4-1925 † 20-7-2018
Op de rouwkaart staat geschreven:
Na een leven dat gekenmerkt werd door eenvoud, is na een afnemende gezondheid overleden Trijntje Scheper-Hut.
Ze is op de Leeuwte, 93 jaar geleden, geboren. In haar ouderlijk huis heeft ze altijd gewoond tot aan ruim vijf jaar geleden. Ze was enig kind en na de lagere school heeft ze de huishoudschool doorlopen. Op twintig jarige leeftijd heeft ze difterie gehad, haar leven hing aan een zijden draadje.Gelukkig knapte ze op en pakte ze haar beroep weer op en ging met veel plezier en genoegen naar andere families om kleding te naaien.

Ze was zeer zuinig, dat zat diep in haar. Als kind had ze de crisistijd meegemaakt, en deze eigenschap bleef bij haar tot aan haar dood. In 1951 trouwde ze met Arend Scheper en trokken bij haar vader en moeder in.Na drie jaar werden ze verblijd met hun dochtertje Aaltje Klaziena. Ali werd geboren met een open ruggetje en na zeven weken overleed ze. Een zeer grote klap voor Arend en Trijntje, een immens verdriet. Na dit grote verdriet trok zij zich meer terug, met Arend, in het gezin van vader en moeder. Ze leefde voor haar huis en voor de tuin. Veertien jaar geleden overleed haar man aan longkanker, een zeer groot verdriet. Ze kwam bijna niet meer in het dorp, liet de boodschappen thuis brengen en maakten lange dagen met het werk in de tuin en in huis.
Zes jaar geleden kwam ze in de tijdelijke huisvesting van de Priensenije te wonen, het ging niet meer. Daarna aan de Esweg, een huis verbonden aan de Priensenije. Voor haar een moeilijk besluit en een grote overgang. Ze had moeite om beslissingen te nemen, ze wilde het graag ‘ bij het oude’ houden, dat was vertrouwd, dat gaf veiligheid.Van lieverlee werd ze eenzaam. Ze moest dingen uit handen geven en dat was voor haar zeer moeilijk. Ze werd bang dat ze niet meer in haar huis kon blijven wonen en de wens kwam naar boven om te mogen inslapen.Trijntje zei zelf dat het leven niet gemakkelijk was geweest.
Ze mocht ervaren dat ze rustig werd als ze God aanriep en dat ze terug kon vallen op een kracht, diep in haar binnenste. De dragende kracht van Gods Liefde.Vrijdagochtend 20 juli is ze in alle rust ingeslapen, geborgen in de Eeuwige. Haar handen zullen ons niet meer aanraken. Mogen zij vrede vinden, in het vertrouwen dat ze gedragen wordt op de handen van de Eeuwige.
Mevr. A.Vermaas

Wijsheid begint met verwondering
Socrates

Redactie Om de Ruiner Toren

--------------------------------------------------------------------------------------------
Jaargang 35, nr. 6 11 juli 2018
Eerstvolgende nummer: 29 augustus 2018

KOPIJ KERKNIEUWS
Kopij voor het eerstvolgende nummer van Om de Ruiner Toren graag inleveren vóór vrijdag 17 augustus 2018 bij info@pkn-ruinen.nl

MEDITATIE EN VANUIT DE PASTORIE
Op dit moment is het zomer. En daar zijn we blij mee! Wij mensen vieren de zomer. Hij doet ons goed. Hij laat ons bijkomen van de hectiek van alledag. Hij laat ons het wat rustiger aandoen en bedaarder en bedachtzamer in het leven staan. Er hangt wel een vervelend verschijnsel in de lucht dat ons moderne mensen zeer belet om heerlijk zomers relaxt in het leven te staan. Dat verschijnsel – je zou het haast een ziekte kunnen noemen – heet “fomo”, de “fear of missing out”, de angst iets te missen!

Menigeen – ik ook - kan het niet laten voortdurend op zijn smartphone te kijken of er nog iets leuks binnengekomen is, op facebook, op instagram, twitter of whatsapp. In dit opzicht is het, ook in de zomer, best moeilijk het eens wat rustiger aan te doen, de apparaten gewoon uit te zetten of er gewoon niet naar te kijken. We zijn zo ongelofelijk bang dat we iets gaan missen, bijvoorbeeld een bepaald onderwerp dat net in de whatsapp groep besproken wordt, of bepaalde leuke dingen die ons worden aangereikt doordat iemand ze met ons deelt op facebook.

Internet en de sociale media hebben althans in mijn leven best veel ruimte gekregen. Ik doe overal aan mee. En als je ergens aan meedoet, wordt, lijkt het, ook van je verwacht dat je niet alleen maar passief gaat consumeren wat je leest, maar dat je ook actief meedoet, door een opmerking te plaatsen of zelf iets te posten. We zijn intussen in een best vermoeiende samenleving beland, waarin iedereen verwacht dat iedereen altijd maar bereikbaar is en alles maar leuk vindt wat aan nieuwe impulsen van de grote stroom informatie via de e-mails, radio, TV, de kranten en internet, bij ons binnenkomt. Er is tegenwoordig van alles wat onze aandacht vraagt.

Maar de vraag is, of wij al die dingen nog wel goed onze aandacht kunnen geven. Het wordt steeds moeilijker om bepaalde dingen echt met aandacht te doen, omdat het werkelijk een overkill aan dingen is, versplinterd en verdeeld, die onze aandacht vraagt.

De monnik Benedictus, een theoloog uit de zesde eeuw, heeft eens een paar leefregels bedacht voor ons mensen. Leefregels die ook in onze tijd nog zeer, zeer waardevol zijn (zegt bijvoorbeeld Wil Derkse, in zijn boek: Een levensregel voor beginners. Benedictijnse spiritualiteit voor het alledaagse leven, uitg. Lanno 2004). Eén leefregel, die de benedictijnse monniken in de kloosters handhaven, is bijvoorbeeld dat je als mens altijd moet proberen “met heel je aandacht te doen wat je net aan het doen bent”. Ook de meest kleine dingen in je leven verdienen al je aandacht. Een telefoontje dat je moet plegen. De krant die je leest. De planten die je water moet geven. Doe ook deze ‘kleine’ dingen, zegt Benedictus, niet alleen met maar met de helft van je aandacht, niet alleen maar snel in het voorbijgaan en terloops. Maar schenk ook aan die dingen heel je passie. Kijk ernaar en neem ze in je op, alsof je ze voor het eerst aan het doen bent! Neem ook de kleine klussen in je leven niet alleen gauw oppervlakkig met je zintuigen waar, met je ogen alleen, maar ook “met je ziel”. Be-“mediteer” ze, beleef ze echt met aandacht en maak ze zo “groot” en “bijzonder”!

En laat verder de boel maar gewoon wat meer de boel!! Je kunt lang niet alles en iedereen bemediteren en door je heen laten gaan. - Ben je als modern mens werkelijk bang, niet altijd en overal bereikbaar te zijn? Maar hoe ziet die bereikbaarheid er dan uit!? Kom je, al zou je het willen, aan de verbinding met alles en iedereen werkelijk wel goed toe? En aan de verbinding met jezelf in en bij dit alles? Loop je in feite niet jezelf en anderen keihard voorbij, ook al ben je dan wel formeel “bereikbaar”?

De apostel Paulus raadde ons 2000 jaar geleden al aan meer te gaan shiften en onderscheiden in ons leven en meer ruimte en tijd vrij te maken voor alleen datgene wat onze aandacht werkelijk verdient. Hij schrijft: “schenk aandacht aan alles wat waar is, alles wat edel is, alles wat rechtvaardig is, alles wat zuiver is, alles wat lieflijk is, alles wat eervol is, kortom, aan alles wat deugdzaam is en lof verdient. Doe het, en de God van de vrede zal met u zijn.” (Fil. 4: 8 en 9).

Nu, in deze zomerweken, leef ik lekker sloom. Ik geniet volop van het pakken van een terrasje of een uurtje wandelen met de hond. Al de “pinkend” binnenkomende berichtjes van de moderne media, doen me even niet zoveel. Ik ben benieuwd hoelang dit nog zal duren. Hoeveel zal ik de komende drukke herfst- en winterperiode weer last krijgen van de ziekte die “fomo” heet, de fear of missing out, de angst teveel te missen? Ben heel benieuwd, we zullen het wel zien. Ik neem me wel voor, me er voortaan spiritueel wat meer tegen te gaan wapenen!

Met een zomerse groet,
Ds. Georg Naber

BIJ DE DIENSTEN
In de komende twee maanden worden in Ruinen de volgende kerkdiensten gehouden!

Op zondag 22 juli, 29 juli, 5 augustus, 12 augustus en 26 augustus (zie ook hieronder), gaat de eigen predikant ds. Georg Naber in de diensten voor. Centraal staan teksten uit het evangelie naar Marcus, op 22 juli Marcus 6: 30-44, over het vermenigvuldigen van de broden en de vissen, op 29 juli Marcus 6: 45-52, over de storm op zee bij het varen naar de overkant, op 5 augustus Marcus 7: 1-23, over religieuze bijdragen aan de discussie van wat in het leven vies (onrein) en wat rein (gaaf en mooi om te doen) is. Op 12 augustus gaat het over Marcus 7: 24-30 en Jezus in het buitenland en de spannende vraag hoe je in religieus opzicht tegen buitenlanders kunt aankijken.

Op zondag 15 juli en 19 augustus
gaan gastvoorgangers in de diensten voor, op 15 juli a.s. ds. G. Venhuizen uit Nijensleek en op 19 augustus mw. J. Doeven uit IJhorst.

Op zondag 26 augustus en zondag 2 september worden de kerkdiensten niet in de Mariakerk, maar elders gehouden, en krijgen ze een bijzondere invulling mee (zie hieronder), van harte aanbevolen!

Zondag 26 augustus 10.00 uur:

Kerkdienst in de Bastogne in Ansen
Na de zeer goede ervaringen opgedaan in de vorige twee jaren, konden wij het ook dit jaar niet laten: het verplaatsen van de kerkdienst één keer per jaar naar… Ansen! Op zondag 26 augustus, het weekend van het Ruinerfeest, is het zo ver. Dan vieren wij onze kerkdienst niet in de Mariakerk aan de Brink te Ruinen, maar in het dorpshuis Bastogne in Ansen! Thema van de dienst is: Leef!! Als speciale gast in deze leuk-laagdrempelige dienst verwelkomen wij de zangeres Femke Anne Kaldenberg uit Pesse en haar man, de gitarist Albert de Vries.

Velen zullen haar en hem kennen als eigenaar van de leuke kunstgalerie annex cadeaushop & tip-kantoor aan de Brink van Ruinen, vlak naast de Mariakerk. Het dorpshuis in Ansen bevindt zich op het adres Dwingelerweg 2a en de dienst begint om 10.00 uur. Is er speciaal vervoer van Ruinen naar Ansen nodig? Geen probleem, bel dan even naar het mobiele nummer van Camping ‘d Olde Kamp: 06-34183752. Iedereen is hartelijk welkom, neem ook uw buren mee, en al de vakantiegasten!! 

Zondag 2 september 10.00 uur:
Kerkdienst in ’t Neie Punt
Op zondag 2 september houden wij onze ’s zondagse eredienst niet in de Mariakerk aan de Brink in Ruinen, maar in de grote zaal van dorpshuis ’t Neie Punt aan de Jan Wierengaweg. In de dienst nemen wij afscheid van mw. Anneke Vermaas als officiële werknemer van onze kerkelijke gemeente. Vele jaren lang heeft ze met ongekend veel inzet en kunde aan pastoraat gedaan onder de bewoners van eerst de Priensenije en later de omwonenden van ’t Neie Punt.

Daarnaast waardeerden velen de ontmoetings- en gesprekskringen die ze opzette, en de vieringen die ze verzorgde, midden in het jaar, maar ook bijvoorbeeld met kerst. Gelukkig blijft ze voor een deel ons als kerk en de omwonenden als vrijwilliger en deskundige behouden, maar aan haar officieel dienstverband met onze kerkelijke gemeente komt op zondag 2 september een eind. Van harte nodigen wij iedereen die graag zijn of haar waardering kenbaar wil maken voor het dienstwerk van Anneke Vermaas, op om naar de dienst te komen!

In Memoriam: Jantje Santing-Zantinge geboren 25 november 1931- overleden18 juni 2018
In de vroege morgen van maandag 18 juni sliep Jantje Santing-Zantinge in haar eigen kamer in Weidesteyn in Hoogeveen rustig in. Ze werd 86 jaar. Jantje werd op 25 november 1931 geboren aan het Westeinde in Dwingeloo, waar haar ouders een agrarisch bedrijf hadden vlak naast het landgoed Oldegaerde. Toen ze van school kwam ging ze thuis helpen. Ze werkte in huis, maar was vooral graag buiten bezig in de tuin en met de paarden. Op een van de dansavonden in Dwingeloo kort na de oorlog leerde Jantje Harm Santing van de Armweide uit Ruinen kennen. Ze trouwden en gingen wonen op de boerderij bij de ouders van Harm. Ze kregen 3 kinderen, Roelie, Bertus en Hennie. Zij zorgden met hun partners voor de komst van 6 kleinkinderen, die voor een deel ook al weer partners hebben. Jantje was een lieve zorgzame moeder en trotse oma die veel kon hebben. Er zijn de herinneringen aan logeerpartijen, allerlei uitstapjes en verwennerijen, zoals naar de donderdagse markt en de Pulledagen in Hoogeveen en ook wel naar Assen vaak met een van de kinderen of kleinkinderen. En altijd op een terrasje of bij de Hema koffiedrinken of een lekker ijsje. Jantje was bescheiden, maar wel heel sociaal en graag onder de mensen. Ze hield van volksdansen en gymnastiek. Heel lang was ze lid van de zusterkring. In 1997 verhuisden Jantje en Harm naar het nieuwe huis aan de Russenmade. In de grote achtertuin Jantje verbouwde er allerlei groenten en ook rode bessen. Ze vermaakte zich goed zoals met breien, lezen en kniepertjes bakken. Harm en zij gingen ook graag fietsen en er kwamen vakanties. Zelfs nog een keer met het vliegtuig naar Ierland. Tot Harm overleed na 2 jaar ziekte op 28 juni 2008 wel 54 jaar lang hadden Jantje en hij een goed huwelijk. Het viel niet mee om daarna alleen verder te moeten. De glans was er van af. Na de zware hersenbloeding in december 2011 werd Weidesteyn Jantjes veilige en zorgzame woonomgeving. In de afscheidsdienst op 23 juni lazen we uit de bijbel wijze woorden van de Prediker over de levensreis van mensen.. Voor alles wat er gebeurt is er een uur, er is een tijd voor alles wat er is onder de hemel. Een tijd om te zaaien en te oogsten. Een tijd om de liefde van je leven te ontmoeten en een gezin te stichten en te genieten van de komst van je kinderen en je kleinkinderen. En ook een tijd om verdriet te hebben omdat je je man zo heel erg mist en daarna ook nog je gezondheid, zo dat je niet meer in je eigen huis kunt blijven wonen. Jantje is nu uit de tijd gekomen. Zij mag nu voor altijd leven boven de tijd. In die andere werkelijkheid die wij niet kennen, maar de mooiste dromen en gedachten mogen hebben. Maar de herinneringen aan wie zij was die blijven voor altijd in het hart van hen die zij liefhad.
Greet Bijl-Valk, kerkelijk werker

Mensen worden niet gekweld door de werkelijkheid, maar door de voorstelling die ze zich van de werkelijkheid maken.
Epictetus , Stoicijns filosoof (50 - ca. 130 n.Chr.)

Redactie Om de Ruiner Toren
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Jaargang 35, nr. 5 13 juni 2018
Eerstvolgende nummer: 11 juli 2018

KOPIJ KERKNIEUWS
Kopij voor het eerstvolgende nummer van Om de Ruiner Toren graag inleveren vóór vrijdag 29 juni 2018 bij: k.vlietstra@gmail.com

MEDITATIE
Hoe kun je het beste omgaan met je tijd? Hoe verspil je ze niet nodeloos, enerzijds, en aan de andere kant: hoe maak je er geen crime van, een kwelling, omdat er altijd te weinig tijd voor iets is? In de loop van de jaren kwam ik prachtige adviezen tegen op het religieuze erf, in boeken, maar ook in films of zelfs bij ontmoetingen. Het lijkt me leuk om een paar van die adviezen gewoon eens door te geven. Ze zijn namelijk heel handig!

Als je het over de tijd en over het gebruik daarvan hebt, is het misschien het handigst, allereerst een verschil te maken tussen tijd die maar gewoon afloopt (in het Grieks: de chronos), dat is de tijd die je op je horloge kunt zien verlopen…, en de tijd, die je met een modern woord “quality time” zou kunnen nomen, tijd die een bijzonder moment in zich bergt (in het Grieks: de kairos), het beslissende moment. In de religieuze tradities raden ze je vaak aan, elke dag even een zwenk te maken van chronos naar kairos, van gewoon-maar-met-de-tijd-meewaaien, naar stilstaan bij het bijzondere moment van je leven. Een dag zonder (besef van) een klein of groot bijzonder moment is: een dag niet geleefd! Is: een dag het leven dat je leeft, niet op z’n waarde schatten! Met andere woorden: sta regelmatig stil bij hoe bijzonder, hoe buitengewoon en hoe onalledaags je leven ook is! Dat is het eerste advies.

Het tweede advies heb ik geleerd uit boeken die het hebben over de spiritualiteit van de monniken in de kloosters, en dan in het bijzonder over de bijzondere manier waarop de Benedictijnen in hun geloof en in het leven staan. Het is al weer zo’n 1500 jaar geleden dat de abt Benedictus in het Italiaanse Montecassino aan kloosterregels voor zijn monniken werkte. Onder de adviezen die hij geeft, vallen mij (modern geïnterpreteerd) vooral de volgende op: “bid en werk”, zegt hij, en stop op tijd met werken om te kunnen bidden, en met bidden om te kunnen werken. Gun elk noodzakelijk werkuur in je leven z’n tijd, maar verabsoluteer het werken niet! Neem ook tijd voor rust, contemplatie en reflecties. Maar ga ook de rust niet verabsoluteren! Het is niet de bedoeling dat je de verbinding met het gewone leven verliest. Doe allebei, maar als de klok luidt, en het tijd is, kap er dan ook mee en begin te doen wat dàn aan de orde is: eten bijvoorbeeld, of slapen, of wandelen. Ga nooit werk “nog even afmaken”, want van het uitstel van kappen met je werk, komt altijd afstel, afstel van het andere dat ook zijn aandacht wil hebben!

Een derde handig advies dat me uit de wereld van de kloosters bereikte, is het advies: ga vervelende, onaangename klussen zo veel mogelijk maar gelijk doen. Anders blijven ze namelijk liggen! De hele dag, of misschien wel dagen- of zelfs wekenlang en blijven ze al die tijd “zeuren”! Gedaan is maar gedaan, en dan ben je er ook vrij van! Zit wel wat in.

Op het moment dat u dit leest, heb ik vakantie. In het woord “vakantie” zit het Latijnse woord “vacare” dat ook bijvoorbeeld in woorden als “vacature” zit. Het betekent “vrij” zijn. Vrij zijn van je dagelijkse drukte en rompslomp en zo weer meer tot jezelf komen. Dat betekent niet alleen vrij zijn “van”, maar ook vrij zijn “voor”! Een tijdlang vrij zijn om weer eens wat “meer” en nog weer “iets anders” in je op te nemen! Indrukken, plaatjes, andere soorten gesprekken e.d. In feite is vakantiehouden in religieus opzicht niets anders dan weer echt “aandachtig te leven” en zo de (soms letterlijke) geuren en kleuren van het leven en de natuur nieuw te leren ervaren. Even een timeout nemen dus om met aandacht, dat wil zeggen: oplettend en geconcentreerd de lucht, de liefde en het leven zoals ze zijn, simpelweg nieuw in je op te snuiven. Ik heb er best zin in!
Met een hartelijke groet, ds. Georg Naber

VANUIT DE PASTORIE
Op het moment dat u en jij dit leest, heb ik vakantie, tot en met zondag 1 juli. Mocht er iets zijn, neemt u dan gerust contact op met de voorzitter van de kerkenraad, Bert van Zanten, tel. 0522-471691, of met de scriba, mw. Tineke Stekelenburg, tel. 0522-470204. Zij helpen u verder, bijvoorbeeld bij het zoeken naar een vervangende predikant uit de buurt voor zomaar een gesprek, de nodige pastorale bijstand of het leiden van afscheidsdiensten. Iedereen een goede voorjaar-zomer-junitijd toegewenst!
Met een hartelijke groet, ds. Georg Naber

BIJ DE DIENSTEN
In de komende vier weken gaan de volgende (gast)voorgangers in de diensten voor:

Zaterdag 16 juni – 18.30 uur - ’t Neie Punt
De maandelijkse viering voor alle oudere omwonenden van ’t Neie Punt, welkom! Voorganger is mw. Anneke Vermaas!
Zondag 17 juni – 10.00 uur – Mariakerk
Voorganger is onze dorpsgenoot ds. Ben Hagen!
Zondag 24 juni – 10.00 uur – Mariakerk
In deze dienst gaat mw. G. Bijl uit Uffelte voor.
Zondag 1 juli – 10.00 uur – Mariakerk
Drs. H. Hoekstra uit Emmen leidt voor het eerst eens de dienst in Ruinen.
Zondag 8 juli – 10.00 uur - Mariakerk
De eigen predikant, ds. G. Naber, is weer terug van vakantie en gaat in de dienst voor. We trekken met het landelijke leesrooster mee en lezen in de dienst Ezechiël 2: 1-7 en Marcus 6: 1-6. In de tekst uit Marcus zegt Jezus de beroemde woorden: “Nergens wordt een profeet zo miskend als in zijn eigen stad, onder zijn verwanten en huisgenoten.” “Van je familie moet je het (niet) hebben,” zou je misschien kunnen zeggen.

Feest van de Geest 2018
In de Mariakerk hebben we dit jaar weer meegedaan aan het Feest van de Geest.
De kunstenaar Wia Stegeman had met behulp van honderden speciale plastic zakjes met hemelsblauw water de condens van de Hemelse adem verbeeld op de koude vloer van de Mariakerk.

Ze had ook een aantal schilderijen opgehangen waarin hetzelfde blauw weer terug kwam in zeegezichten.
In totaal hebben we buiten de kerkdiensten 841 bezoekers gehad, waaronder 85 kinderen.

Op vrijdag 18 mei, de vrijdag voor Pinksteren zijn de oudste groepen van het Oelebrod uit Ruinen en het Echtenest uit Echten geweest. Ze kregen een programma waarbij ze zelf ook actief bezig konden zijn. Het programma bestond uit verschillende onderdelen waarbij we ook hulp kregen van de kunstenaar Wia Stegeman, Marthy Buys en Mark Smink.

Op dinsdag 22 mei kregen ongeveer 20 ouderen in een speciaal voor hen aangepast programma uitleg over het kunstwerk en het thema Levensadem.
In totaal hebben ruim 20 vrijwilligers zich ingezet om alles goed te doen verlopen.
We zijn alle vrijwilligers heel erg dankbaar voor hun inzet.

KERKRENTMEESTERS
In de maand juni ontvangen de leden de enveloppe voor de Solidariteitskas.

ZUSTERKRING
Woensdag 20 juni excursie naar het kinderwagenmuseum in Nijeveen. Daarna een gezellig uurtje in Havelte. Vertrek per auto vanaf de Brink om 13.30 uur.

In Memoriam: Wim Wierenga
*28 december 1943 † 12 mei 2018
Op zaterdag 12 mei overleed Wim Wierenga, op de leeftijd van vierenzeventig jaar. Wim werd in 1943 in Ruinen geboren, in de bezettingsjaren, en hij groeide op, als op een na jongste, in een gezin met acht kinderen. Op tweejarige leeftijd voltrok zich een groot drama in de familie Wierenga. Wim’s vader was hoofd van de marechaussee in Ruinen en werd nog in de laatste oorlogsmaanden vanwege zijn verzetswerk door de bezetter gearresteerd en om het leven gebracht. Wim groeide dus op zonder zijn vader, een omstandigheid die hem later wezenlijk zou vormen.
In 1966 trouwde hij met Greetje Dijkema, een buurmeisje. Bijna tweeënvijftig jaar zijn zij met elkaar getrouwd geweest, in liefde verbonden. Ze werden de trotse ouders van Alet en van Jan. Wim ontwikkelde zich in de loop van de jaren tot een menslievend en sociaal persoon. Op tal van manieren is hij actief geweest in onze dorpsgemeenschap. Jarenlang is hij beheerder van camping Engeland in Ruinen geweest, in een tijd dat de camping nog een gemeentecamping was. Daarna werd hij beheerder van het dorpshuis de Tump, nu ’t Neie punt, waar hij na zijn pensionering als vrijwilliger tot het laatst toe betrokken bleef. Wim was hier op zijn plek, was geliefd en werd gewaardeerd door zijn dorpsgenoten. Hij had gevoel en oog voor de meest kwetsbare mensen en dieren om zich heen. Wim hield van de gemoedelijkheid en de eenvoud van het dorpsleven in Ruinen. Samen met Greetje, zijn vrouw, genoot Wim ook van klassieke muziek. Bij alles waar hij zich aan verbond, vond hij het belangrijk dat hij de dingen ongedwongen en op zijn eigen manier kon doen. De “vrijheid” die in de bezettingsjaren zo fel moest worden bevochten, en waarvoor door hem en zijn familie duur is betaald, is hem heel zijn leven zeer dierbaar gebleven.
Wim stond nog volop in het leven, toen hij, onderweg met zijn fiets door een noodlottig verkeersongeval plotseling om het leven kwam. Het is vooral de hardheid van dit plotselinge, waar wij mensen nooit aan zullen wennen.
In de rouwdienst stonden wij stil bij de beginverzen van Psalm 91. Wim Wierenga kende deze verzen. Ze zijn hem in zijn leven dierbaar geweest. “Wie in de schuilplaats des Allerhoogsten is gezeten, vernacht in de schaduw des Almachtigen. Ik zeg tot de HERE: Mijn toevlucht en mijn vesting, mijn God, op wie ik vertrouw.” Deze verzen willen aan ons mensen doorgeven dat ons aller bestaan, hoe warrig het soms ook kan zijn, gebed is in een dieper soort geborgenheid. Hoe ontheemd wij mensen ons kunnen voelen, wij mogen ons leven bedden in liefde en aandacht van degene die van Hogerhand soeverein voor ons blijft opkomen. Moge de Eeuwige met Greetje zijn, en met Alet en Jan en Karsi, met heel de familie, in de komende tijd.

Geloof is de schakel tussen horen en doen.
Rikkert Zuiderveld

Redactie Om de Ruiner Toren
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Om de Ruiner Toren
Jaargang 35, nr. 5 16 mei 2018
Eerstvolgende nummer: 13 juni 2018

KOPIJ KERKNIEUWS
Kopij voor het eerstvolgende nummer van Om de Ruiner Toren graag inleveren vóór vrijdag 1 juni 2018
via info@pkn-ruinen.nl

MEDITATIE
Ken je dat, dat werkelijk alle puzzelstukjes in je leven opeens in elkaar vallen? Dat werkelijk alles klopt? Dat je gelukkig bent en helemaal enthousiast over het leven en de ander? En dat je het wel zou willen uitschreeuwen van vreugde hoe goed het met je gaat?
Vier dan Pinksteren!! Want dat is het feest van dit alles! Het feest van de Geest en van het licht en van het vuur dat op je en in je is gaan zitten en je hart en gemoed heeft geraakt! Pinksteren is ook het feest van de gemeenschap! Van je één-voelen met het leven en de mensen buiten om je heen. Wonder boven wonder besef je, hoe opeens alles klopt en past en op gelijke toonhoogte met jou zit. Als je ervaart dat er een vreugdevonk overspringt, dan is dat Pinksteren. Pinksteren waarop je viert dat het leven je toelacht.
Van oorsprong is Pinksteren een landbouwfeest. De oogst is binnen en daar moet op gedronken worden. Het wordt een vrolijke boel. Een grote kakofonie van stemmen hoor je in de feesttent, de stemmen worden steeds luider. En men begrijpt elkaar op de een of andere manier alsmaar beter. Omdat men steeds meer drinkt. Wat op een bepaald moment alleen nog maar te horen is, is: dronkenmanstaal (vgl. Hand. 2: 13), op dit feest.

Maar bij de vrienden van Jezus is er op dat moment wat anders aan de hand. Ze bevinden zich in de bovenzaal van een huis bij het tempelplein in Jeruzalem, en zijn eerst nog heel stil. Ze bevinden zich eerst nog in een soort mineur, want hun voorman, Jezus, heeft men opgepakt en gemarteld en tot de dood veroordeeld en vermoord. Daar wordt een mens dan niet echt vrolijk van. De groep likt haar wonden, zit in de rouw en is ook bang voor buiten. Ze vragen zich af: wat gaan de mensen nog meer met ons uithalen, met hun zatte kop?!

Maar dan geschiedt er een soort wonder. Opeens waait er een frisse wind. Het bedroefde gevoel bij iedereen trekt weg en de bangigheid gaat wijken! Een grote windvlaag vervult opeens het huis. En iedereen die er toeft, wordt aangeraakt door iets van vuurvlammen. Die vlammetjes gaan op en in iedereen zitten, raken ieders hart aan en werken aanstekelijk. Alsof een stilgevallen motor opeens weer gaat lopen! De mensen in dat huis, ze willen er opeens weer op uit! Ze zijn niet bang meer, ze zouden iedereen wel willen omarmen, al de feestgangers die naar Jeruzalem zijn gekomen uit alle windstreken van de wereld. Er zijn veel vreemdelingen bij, de meeste mensen spreken een andere taal. Maar dat geeft niets. De vrienden van Jezus proberen zich die taal eigen te maken, proberen zich die vreemde taal aan te leren en de vreemdelingen gastvrij te onthalen, in hún leven. Ze zeggen: Welkom jij! Jij met JOUW taal in ons midden! Mogen we even met jou praten? Wij willen het namelijk graag met jou hebben over de “grote daden van God”!! We zijn benieuwd: wat zou JIJ er ons over kunnen vertellen, op jouw manier? Niet abstract, niet ver weg, niet ver van ons of jouw bed, maar heel concreet, verwoord in je eigen moedertaal! Dus zo dat het echt van jezelf is en je echt raakt?

In onze moderne tijd stikt het van de “taalproblemen” als wij het hebben over God. Zoveel mensen zijn al zo van religie vervreemd dat ze met het woord “God” niet veel meer kunnen aanvangen. Ze hebben dit woord naast zich neer gelegd. Anderen verpakken het woord “God” in oud-vertrouwde dogma’s of in een of andere Supertaal alleen voor ingewijden, en komen dan daarmee voor de dag, wat stoffig de een, en wat bevreemdend de ander. Nog weer anderen maken er een privézaak van, een eenzaam gebeuren, zo van: liever ieder alleen voor zich zelf dan maar, en God voor ons allen, maar daar wordt een mens niet echt gelukkig van. Want hoe zou je je passie niet willen delen met anderen, daar is ze toch voor gemaakt?!

Met Pinksteren is er iets heel bijzonders gebeurd. Mensen zaten op slot. Ze leefden teruggetrokken op zichzelf. Ze werden getreiterd door anderen. Maar toen kregen ze opeens de Geest! En wilden opeens alles ànders gaan doen. Niet langer naar binnen gericht, maar naar buiten toe. Niet terwijl je als mens dicht en op slot zit, veilig ergens opgeborgen, maar veilig onveilig, terwijl je open staat voor van alles en iedereen. Benieuwd naar iemand anders leven, naar iemand anders taal, en dan ook naar iemand anders antwoord op de boeiende vraag: wat zijn in JOUW beleving de grote daden Gods? Wat is voor jou de “drive” in het leven, wat geeft jouw de kick, wat is voor jou het vaste fundament om op te staan en waar kunnen we jou ’s nachts voor wakker maken, zoals toen die mensen op die eerste mooie Pinksterdag? - Vier met ons mee, zou ik zeggen, het Pinksterfeest, het feest van de nieuwe, frisse wind, en kom weer zalig verrassend nieuw uit bij jezelf en de ander!
Met een hartelijke groet, ds. Georg Naber

VANUIT DE PASTORIE
Op dit moment maken wij met onze Mariakerk deel uit van het project “Feest van de Geest”, een kunstmanifestatie waarbij kunstenaars uit de omgeving een dialoog aangaan met de vorm van een kerkgebouw. Het overkoepelende thema van alle kerken en kunstenaars uit de omgeving die dit jaar meedoen is: “Levensadem”! Tot en met 2e Pinksterdag a.s. is ook onze mooie Mariakerk ’s middags geopend en kan iedereen even een kijkje nemen bij wat onze kunstenares, Wia Stegeman uit Beilen, er van gemaakt heeft. Het is een kunstwerk dat bestaat uit allemaal grote “waterdruppels” die over de kerkruimte heen zijn uitgespreid. Alsof God zelf er met zijn adem overheen is getrokken en zijn adem een spoor van vocht heeft gevormd! Je mist wat, als je niet even gaat kijken, echt waar, van harte aanbevolen!
Met een hartelijke groet, ds. G. Naber

BIJ DE DIENSTEN
We trekken naar Pinksteren toe, het feest dat bol staat van enthousiasme. We doen in de komende feestelijke diensten inspiratie op voor de dag van morgen, welkom!

Zaterdag 19 mei – 18.30 uur - ’t Neie Punt
De maandelijkse viering voor alle oudere omwonenden van ’t Neie Punt, welkom! De dienst staat helemaal in het teken van het feest van dit weekend: Pinksteren!

Zondag 20 mei – 10.00 uur – in De Bron –
FEEST VAN DE GEEST
“Levensadem!” is het prachtige thema van deze ochtenddienst op Pinksterzondag! We vieren met elkaar het feest van de Geest en gaan in dialoog met Wia Stegeman, kunstenares uit Beilen. Ze helpt ons, via haar kunst in onze kerk, een verrassende kijk te krijgen op wat de “levensadem” nou eigenlijk is. Muzikaal wordt het thema “levensadem” belicht door het kerkkoor, haar dirigente Marthy Buijs, en door onze organist Harry Bosma. Jij zelf gaat vast ook helemaal op adem komen als je deze dienst gaat bezoeken, wedden?!

Zondag 27 mei – 10.00 uur - Mariakerk
Wij mensen zijn een product van de aarde en zijn met ons leven verweven met wat wij hier op aarde allemaal meemaken. Dit “geaard-zijn” bepaalt vaak wie wij zijn en wat wij op een bepaald moment willen. Toch kennen wij in geloofsland ook nog de andere notie van het geboren worden “van omhoog”, dat wil zeggen: uit de Geest. Hoe verhouden zich die twee werelden tot elkaar? en hoe ziet het geheel er dan uit? We lezen het verhaal van Nikodemus (Johannes 3: 1-16).

Zondag 3 juni– 10.30 uur – Mariakerk -
JEUGDDIENST
Op zondagochtend 3 juni organiseren wij als Mariakerk, voor het eerst in jaren, weer eens een heuse jeugd- en gezinsdienst! Het thema van de dienst is: “En wat is jouw weg?” Medewerking wordt verleend door de begeleidingsband Stricta Via uit Hoogeveen. De dienst begint om 10.30 uur, een half uurtje later dan gewoonlijk. Voorafgaande aan de dienst is er al vast gelegenheid, elkaar in de kerk te ontmoeten bij een kop koffie. OPGELET: Na de dienst wordt er een maaltijd georganiseerd, voor wie daar zin in heeft, in de tuin van de pastorie naast de kerk! Iedereen die mee wil eten, wordt gevraagd zelf ook iets mee te nemen. Maar ook als je alleen maar jezelf meebrengt, ben je hartelijk welkom! Er is vast genoeg!

Zondag 10 juni – 10.00 uur - Mariakerk
Wij denken deze zondagochtend na over wat het betekent, volgens de Geest van God te leven en in die Geest te handelen. Of beter gezegd, wij vragen ons ook af: wat gaat tegen het leven in de Geest in? We lezen Marcus 3: 20-35, een tekst die op het eerste gezicht nogal zwaar overkomt, want hij heeft het over Satan en over het “lasteren” van de Geest van God. Waar gaat dit allemaal over?

Breng tot en met 2e Pinksterdag een bezoek aan de Mariakerk en aan alle andere kerken in de buurt die meedoen met het project Feest van de Geest. In Ruinen is werk van de kunstenares Wia Stegeman te zien. In heel Midden- en Zuidoost-Drenthe doen negentien kunstenaars mee. Zie voor de precieze gegevens op de website www.feestvandegeest.nl de pagina “Kerk en kunstenaars”. De kunstenaars geven inspirerend en kunstzinnig uiting aan het thema “Levensadem”. De kerken zijn geopend op 10, 12 en 13 mei en op 19 mei t/m 21 mei van 13.00 uur tot 17.00 uur. In de kerken is ook een gratis overzichtsfolder te krijgen van het project!

Zondag 3 juni 2018
Jeugd- en gezinsdienst in de Mariakerk te Ruinen
Thema: “En wat is jouw weg?

m.m.v
de begeleidingsband Stricta Via
uit Hoogeveen
Aanvang: 10.30 (!) uur
Voorganger: ds. G. Naber

Voor de dienst is er koffie,
en na de dienst een maaltijd voor wie wil,
in de tuin van de pastorie!
Neem je zelf ook iets lekker mee
om te eten/drinken?

“Lunchmaaltijd”
op zondag 3 juni 2018
in de tuin van de Pastorie bij de Mariakerk

Aanvang: 11.30 uur
(na de ochtenddienst) Welkom!
Kom er ook gezellig bij! De formule is vrij makkelijk: iedereen neemt iets mee om te eten of te drinken en samen hebben we vast meer dan genoeg. Als je van te voren even aangeeft wat je meebrengt - via gnaber@hetnet.nl of telefonisch (via whatsapp) via het nummer 06-10.76.87.23 -, weten we ongeveer wat eventueel nog ontbreekt, om het zelf aan te vullen. Je hoeft alleen iets mee te nemen als je het ook leuk vindt dat te doen, en niet te lastig! Ook diegenen die niets bij zich hebben, zijn zondag 3 juni heel hartelijk welkom. Er is vast meer dan genoeg voor iedereen!

KERKRENRMEESTERS Aktie Kerkbalans 2018:
In februari hebben wij de actie Kerkbalans 2018 gehouden en we willen iedereen bedanken die hiervoor zijn bijdrage heeft geleverd. Ook willen wij de mensen die zich ieder jaar weer inspannen om deze klus te volbrengen, hiervoor hartelijk bedanken. Het bedrag wat is toegezegd ligt dit jaar rond de € 60.000,= .

ZUSTERKRING
Woensdag 23 mei samen op reis met de bus naar Friesland waar we gaan varen langs een aantal Friese steden. Tot slot een diner in Joure. Vertrek: 9.30 uur vanaf de Brink. Thuiskomst 18.00 uur.

In Memoriam: Jan Schipper
* 5 november 1925 † 21 april 2018
Op zaterdag 21 april overleed Jan Schipper, op de leeftijd van tweeënnegentig jaar. Jan Schipper werd in Lhee geboren, maar verhuisde al vrij gauw met zijn ouders naar Ruinen, naar het plekje op de Achterma waar hij heel zijn verdere leven zou blijven wonen. Hij genoot zeer van dit buitengebied van Ruinen, van de natuur daar, maar ook van de mensen, van de gezelligheid van de buurt. Tot op hoge leeftijd onderhield hij met velen contact. In 1952 trouwde hij met Roelofje Hut, het buurmeisje, zou je haast kunnen zeggen, want ze was maar een paar honderd meter verderop geboren en opgegroeid, aan de Leeuwte. Bijna zestig jaar zijn Jan en Roelofje met elkaar getrouwd geweest en samen door het leven gegaan. Zij werden de trotse ouders van twee kinderen: Roelie en Dirk.
Jan Schipper was een man die zeer van gezelligheid hield. Hij hield ook in de latere jaren van zijn leven alles goed bij, las veel en had een goed geheugen voor wat betreft de gebeurtenissen uit het verleden. Hij had nog tot op hoge leeftijd belangstelling voor iedereen en las trouw zijn kranten en vakbladen over het boerenvak. Een van zijn grootste passies als agrariër was het fokken van paarden, waar hij in de zeventiger jaren mee begon. Overal in het land bezocht hij paardenkeuringen en verzamelde hij thuis gegevens over de paardenrassen die er waren. Door de jaren heen konden mensen ook prima bij hem terecht als ze te weten wilden komen hoe het leven en de wereld er driekwart eeuw geleden heeft uitgezien. Over bijvoorbeeld de moeilijke oorlogsjaren kon hij honderduit vertellen. Als er fotoboeken aan te pas kwamen, kon een gesprek wel eens duren tot diep in de nacht. In de laatste jaren zag je hem vaak met zijn scootmobiel onderweg zijn. Dat was zijn manier om het contact met mensen te onderhouden, als ze al niet bij hem thuis kwamen.
Op zaterdag 21 april overleed Jan Schipper, vrij plotseling. In de afscheidsdienst in Meppel stonden wij stil bij het geloofsvertrouwen van Paulus dat er een Schepper is die ons mensen trouw in het leven blijft vergezellen, hoe eindig ons bestaan ook is. Hij schenkt ons elke dag het vermogen, ons leven weer nieuw op te kunnen pakken, zowel in leven, als ook in sterven, in tijd en eeuwigheid. Moge de Eeuwige de familie van Jan Schipper in de komende tijd omringen met zijn troost en met zijn kracht.


“Overwin de toornige met zachtheid, de boze met goedheid, de vrek met gulheid, de leugenaar met waarheid.”
Mahabharacam

Redactie Om de Ruiner Toren

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Om de Ruiner Toren

Jaargang 35, nr. 3               21 maart  2018
Eerstvolgende nummer:   18 april    2018

KOPIJ KERKNIEUWS

Kopij voor het eerstvolgende nummer van Om de Ruiner Toren graag inleveren vóór vrijdag 6 april 2018
via info@pkn-ruinen.nl

Meditatie
Heeft het zin om te bidden? Haalt het wat uit? Heb je daar iets aan?

Onlangs bezocht ik iemand in een ziekenhuis vlak over de grens en toen lag er een folder op tafel met de titel: “Macht Beten Sinn?” Dus: haalt bidden iets uit?

Ik was benieuwd wat de folder daarover wilde gaan zeggen en begon te lezen. Wat ik las, wil ik nu graag aan iedereen doorgeven. Heb het er eens over, met elkaar.

De folder begint met het vertellen van een verhaal: “Er was eens een klein jongetje. Hij gaat uit logeren bij zijn opa. ’s Avonds staat het jochie versteld van wat hij ziet: zijn opa neemt z’n tanden uit de mond, spoelt ze af en legt ze in een glas water met een bruistablet! Wauw, wat gaaf!! Het jongetje heeft zoiets nog nooit gezien. Hij zelf moet zich altijd uitsloven door vijf minuten stevig in de weer te gaan met zijn tandenborstel.”

Als het jochie op bed ligt, begint hij te bidden: “Lieve God, kunt u mij ook van die mooie tanden cadeau doen zoals opa die heeft? Dan hoef ik nooit meer mijn tanden te poetsen.” Jaren later vertelt hij als volwassene: “Wat ben ik blij dat mijn gebed toen niet gelijk door God werd verhoord!”

En dan zegt de folder verder: Er zijn best veel mensen die bidden. Ze bidden dan van alles. En ze zijn er van overtuigd dat het wel goed zit met waar ze om bidden. Soms verhoort God hun gebeden ook, soms zelfs op momenten dat ze er haast geen rekening meer mee houden. Dan zijn ze “aangenaam verrast” dat hun bidden toch nog wat succes had.

Maar het kan ook wel eens gebeuren dat God onze gebeden niet verhoort op de manier zoals wij dat graag hadden gewild. Dan zeggen we teleurgesteld: “Zie je wel, bidden levert echt niets op!” Maar als we eerlijk zijn, hebben we soms ook gewoon mazzel dat God onze gebeden niet zomaar verhoort. Onze gebeden kunnen namelijk af en toe behoorlijk bekrompen zijn. Misschien is het beter dat we onze manier van bidden van te voren wat beter afstemmen op wat ook de wil van God is!

In de Bijbel staat ergens: Wij kunnen ons vol vertrouwen tot God wenden, in de zekerheid dat hij naar ons luistert als we hem iets vragen dat in overeenstemming is met zijn wil.” (1 Joh. 5: 14) Hier wordt gezegd dat God zeer zeker naar onze gebeden luistert. Hij neemt ze allemaal in zich op, al onze verlanglijstjes en ook onze klachten, en ook onze lofuitingen en onze dank. Hij is er heel blij mee dat wij voor Hem ons hart uitstorten en hem vertellen waar we echt mee zitten. God is vervolgens het beste met ons van plan! Maar wel is het zo dat Hij de enige is die het totale overzicht heeft over ons bestaan en dat Hij soms ook de enige is die weet of iets waar wij om vragen, ook werkelijk goed voor ons is. Het is niet goed voor ons, als kind al om een gebit te vragen, ook al lijkt er misschien makkelijker mee te leven!

Omdat God de enige is die werkelijk het overzicht over ons bestaan heeft, sluit het vers hierboven af met de oproep: dat het bij het bidden in eerste instantie om de wil van G o d moet gaan! Ook als wij mensen er nog niet goed weet van hebben, wat de wil van God in onze persoonlijke situatie zou kunnen zijn. Ook dan is het de bedoeling dat wij in het gebed God van alles gaan vragen en van alles tegen hem zeggen. Maar het beste is dan ook dat wij alles wat wij Hem voorleggen, vervolgens ook durven los te laten, en simpelweg te vertrouwen dat God er wel het beste van zal maken. Ook als wij mensen dan soms van die kinderlijke wensen hebben, waar anderen hun hoofd bij schudden, en waarvan wij achteraf heel blij zijn dat ze juist niet in vervulling zijn gegaan.

Wat goed voor ons is, weet God beter dan wij zelf. Wij mensen zouden ons er bij het bidden meer in moeten gaan oefenen, simpelweg aan God over te laten, hoe hij met onze wensen wil omgaan. Je mag God werkelijk om alles gaan vragen in een gebed, en werkelijk alles tegen hem vertellen! En je mag er ook op vertrouwen dat Hij je hoort en ook naar je luistert. En zo mag je er kortom ook op vertrouwen dat alles gewoon goed komt, hoe dan ook! Reden te over om God daar ook nu al dankbaar voor te zijn!  Met een hartelijke groet, G. Naber

Vanuit de Pastorie
In deze 40dagentijd voor Pasen, staan wij in de kerk stil bij de moeilijke weg die Jezus Christus tweeduizend jaar geleden ging naar het kruis. Tot in de details wordt in de vier evangeliën beschreven, wat Jezus toen allemaal heeft moeten meemaken aan verraad en agressie, martelingen en pijn. Dit jaar ben ik vooral onder de indruk van het begin van dit traject en dat Jezus midden in de nacht buiten in een tuin als het ware in elkaar zakt en tegen God zegt: ik trek dit niet! Laat deze kelk aub aan mij voorbijgaan! Maar dat hij dan ook iets later die nacht, nog een keer weer opnieuw tot God bidt, en dan zegt: oke, ik ga deze weg, maar dan graag met U erbij! - Het verhaal van Jezus en van het lijden is, dat word ik me dit jaar weer zeer bewust, vooral ook het verhaal van de kunst van het “loslaten” en je “overgeven” aan wat onvermijdelijk lijkt - en dan maar afwachten wat er gebeurt.

Ik vind dat er op dit moment best veel mensen in Ruinen en omgeving zijn die mee moeten maken waar ze bepaald niet voor hebben gekozen. Daar ben ik diep van onder de indruk. Ze verdienen, waar het maar kan, onze aandacht en onze steun!
Een goede “Stille Week” voor Pasen en ook al vast goede Paasdagen zelf toegewenst!
Met een hartelijke groet, ds. G. Naber


Bij de diensten
Wij trekken naar de Stille Week voor Pasen toe en dan naar Pasen zelf. Het diepe lijden en de dood krijgen eerst nog hun stem en zeggingskracht, maar lopen uiteindelijk soeverein uit op het geluid van de overwinning en de klanken en de muziek van het leven zelf!!! Zie hier een overzicht van de diensten van de komende vier weken:

Zondag 25 maart – 10.00 uur – Mariakerk
Het is Palmpasen. De Stille Week voor Pasen begint met Jezus die zich op een nederig-zachte manier als heerser bij ons aandient. We lezen Johannes 12: 1-24, de ietwat onbekendere versie van de intocht van Jezus in Jeruzalem die voorafgegaan wordt door Maria die Jezus met dure nardusolie zalft.

Dinsdag 27 maart – 19.15 uur – Stilteviering in de Mariakerk
Een viering van een klein halfuur, met goede woorden die gesproken, gezongen en gebeden worden, en vooral: een heerlijk langer moment van stilte, als moment voor jezelf!

Woensdag 28 maart – ’t Neie Punt – 18.30 uur
De maandelijkse viering voor alle oudere omwonenden van ‘t Neie Punt.. Deze keer niet op een zaterdag-, maar reeds op een woensdagavond. We vieren met elkaar het heilig Avondmaal. Daarmee gedenken wij Christus die vlak voor zijn lijden en sterven ook het Avondmaal heeft gevierd met zijn leerlingen.

Witte Donderdag 29 maart – 19.30 uur - Mariakerk
Wij vieren het heilig Avondmaal met elkaar, nu in de Mariakerk, zittend in een grote kring, zoals Jezus dat vroeger met zijn leerlingen ook heeft gedaan.

Goede Vrijdag 30 maart – 19.30 uur – Mariakerk
Wij gedenken het lijden en sterven van Christus, door een voor een stil te staan bij de woorden die Jezus nog vlak voor zijn sterven aan het kruis heeft gezegd. In de “zeven kruiswoorden” komt ook heel onze eigen leefwereld mee. Met medewerking van het kerkkoor.

Stille Zaterdag 31 maart – 21.30 uur - Mariakerk
Wij trekken “midden in de nacht” vanuit donker, dood en leegte, heen naar het nieuwe Licht van de opstanding. Wij verwelkomen de nieuwe Paaskaars in onze kerk en delen haar licht aan elkaar uit. Wie wil kan mee doen aan de rituele vernieuwing van het eigen geloofsvertrouwen. Welkom!

Zondag 1 april - Eerste Paasdag – 10.00 uur - Mariakerk
Op Paasochtend proclameren wij de overwinning van Christus op de dood en zonnen wij ons in het licht van het nieuwe Leven! Het kerkkoor gaat ons voor bij het zingen van de jubelende lofzang.

Zondag 8 april – 10.00 uur – Mariakerk
Jezus, net uit de dood opgestaan, verschijnt aan zijn leerlingen en ook aan Thomas, de “tweeling”, dat wil zeggen: aan de mens die wat zijn geloof betreft, met twee zielen in een borst zit. De vraag rijst: is de opstanding van Christus ook voor ons gewone mensen te bevatten? En hoe dan nog het best?


Zondag 15 april – 10.00 uur – Mariakerk
Gastvoorganger ds. G.J.V. Solinger uit Koekangerveld gaat in de dienst voor.


Maandelijkse gesprekskring
Elke tweede maandagavond van de maand komt de Gesprekskring weer bij elkaar, om 20.00 uur, in de Bron. We praten over thema’s die het leven ons aandraagt, de eerstvolgende keer op maandag 9 april. Het thema, nadat we eerst een rondje hebben gedaan over wat ons zelf bezig houdt…, is dan: “Opstanding!! in je eigen leven. Wat geeft jou in het leven een boost? Waar trek jij je aan op?” edereen is welkom, ook degene die nog nooit is geweest en gewoon zin heeft om mee te doen!

DIACONIE
Nieuwe diakenen gevraagd
Wij als diaconie van de Mariakerk in Ruinen zijn op zoek naar nieuwe diakenen om ons team te versterken.
Voelt u er wel wat voor om zich als diaken vrijwillig in te zetten voor onze kerk? Of heeft u nog vragen? Neem dan contact op met onze voorzitter, Margriet Middelbrink. Zij is te bereiken op: 06-20 42 55 85


7 april a.s. Inzamelingsactie voor de Voedselbank
Oog voor voedsel, hart voor mensenIn Nederland leeft meer dan een miljoen mensen onder de armoedegrens. Helaas ook in de gemeente De Wolden. De voedselbanken helpen de armsten door ze tijdelijk te voorzien van voedselpakketten. Om hun klanten van voldoende eten te kunnen voorzien, werken zij samen met bedrijven, instellingen, overheden en particulieren. Zo zorgen zij er samen voor dat armoede wordt bestreden, voedseloverschotten verdwijnen en het milieu minder wordt belast. Met als motto: “Oog voor voedsel, hart voor mensen“.

Zaterdag 7 april organiseert Diaconaal Verband De Wolden een inzamelingsactie bij alle supermarkten in de gemeente De Wolden. Wij gaan produkten inzamelen voor de Voedselbank die zij goed kunnen gebruiken voor het maken van de voedselpakketten. Het ontbreekt hun vaak aan houdbare levensmiddelen, zoals rijst, pasta’s, soep, maar ook shampoo en tandpasta. Wij gaan vooral deze produkten voor hun inzamelen. Zaterdag 7 april staan er vrijwilligers in de winkel om u te helpen bij het kopen van de juiste artikelen. Na deze afgerekend te hebben, kunt u ze bij hen inleveren voor de voedselpakketten. Diaconaal Verband De Wolden is een samenwerking van de diaconieën van alle kerken in De Wolden

ZUSTERKRING
Maandagmiddag 26 maart komen we bij elkaar in De Bron. Else Nobel gaat met ons op zoek naar de betekenis van sprookjes.We beginnen om 14.00 uur. Ben je geïnteresseerd in het onderwerp? Kom dan naar De Bron: gasten en nieuwe leden zijn hartelijk welkom.

In Memoriam: Lammie Pinxterhuis-Zanting
* 23 augustus 1919                                                              † 16 februari 2018
Op vrijdag 16 februari overleed Lammie Pinxterhuis-Zanting, op de leeftijd van achtennegentig jaar. Lammie Zanting werd geboren aan de Ruinerdijk net buiten Ruinen, in het tolhuis dat daar vroeger stond, en groeide op bij twee ongetrouwde tantes. Na de lagere school ging zij zoals velen in die tijd al vrij vroeg, als twaalfjarige in dienstbetrekking om op verschillende adressen als dienstmeid te werken. Tijdens een van de dansavonden bij Hees, leerde ze Karst Pinxterhuis kennen. Ze kregen elkaar lief en verkering met elkaar, en zeven jaar later, op 5 mei 1945, vlak na de bezetting, trouwden ze met elkaar. Ze gingen wonen in de Westerstraat. In de vervolgjaren werden ze de ouders van drie kinderen: Roelof, Alie en Henk.

Lammie Pinxterhuis is vrijwel heel haar leven op het adres in de Westerstraat blijven wonen. Achtenveertig jaar zijn Karst en Lammie Pinxterhuis gelukkig met elkaar getrouwd geweest, tot in het jaar 1993, toen Karst die zich in de loop der jaren had opgewerkt tot gemeenteambtenaar, tekenaar en opzichter van de gemeente, overleed. Er brak een moeilijke periode aan in het leven van Lammie Pinxterhuis, een moeilijke periode waarin ze gelukkig werd bijgestaan door anderen, door haar kinderen die ieder naar eigen vermogen om haar heen stonden en door goede vrienden en bekenden die ze in de loop van de gezamenlijke jaren met haar man in haar omgeving had leren kennen. Ook later, toen zij in 2016 na een langere periode van ziekte en met een kwetsbare gezondheid, ging verhuizen naar het verzorgingshuis ’t Neie Punt, bleven haar naaste familie en vrienden haar trouw omringen met aandacht.

In de afscheidsdienst op donderdag 22 februari stonden wij stil bij de Bijbelse uitspraak van de apostel Paulus dat wij mensen in ons leven in wezen allemaal eigenlijk maar één grote vrees kennen, de vrees om onbeschut en onveilig, hij zelf noemt het “naakt”, in het leven komen te staan (2 Kor. 5: 3). Om deze onherbergzaamheid in het leven te ontlopen, omkleden wij mensen ons, soms hard, verkrampt en onzeker, maar soms ook zachter, met het verlangen om ergens zalig Thuis te mogen komen. Ook Lammie Pinxterhuis, die in de eerste jaren van haar leven kwetsbaar bij haar tantes opgroeide, moet dit verlangen diep gekend hebben. In de afscheidsdienst vertrouwden wij haar leven toe aan haar Schepper. Moge, nu wij mensen het niet meer kunnen, Hij haar en ons behoeden en bewaren, tot in alle eeuwigheid!


In Memoriam: Stijna Haveman-van Zomeren
* 16 januari 1940                                                                 † 17 februari 2018
Op zaterdag 17 februari overleed Stijna Haveman-van Zomeren, op de leeftijd van achtenzeventig jaar. Stijna van Zomeren werd in 1940 in Wapse geboren, als jongste in een gezin met twee broers en een zus! Ze ging naar de lagere school en bezocht daarna de huishoudschool in Dwingeloo. In 1961 trouwde ze met Jacob Haveman en verhuisde naar Uffelte waar ze samen een boerderij runden. Daar, op de boerderij, werden ook haar twee zonen geboren: Jantinus en Bert. In haar vrije tijd ging ze graag naar koorrepetities toe, en naar de activiteiten van de plattelandsvrouwen. Een tijdlang is ze ook voorzitter van de plattelandsvrouwen geweest. Een moeilijke tijd brak voor haar en haar naasten aan, toen haar man Jacob in 1992 overleed. Eenendertig jaar waren ze met elkaar getrouwd geweest. Stijna Haveman, nog maar tweeënvijftig jaar oud, moest opeens alleen verder door het leven gaan. Het boerenbedrijf werd stopgezet en ze verhuisde enige tijd later naar een prachtig huis aan de Vijverlaan in Uffelte. Zij pakte de draad weer op en begon aan een nieuwe fase in haar leven. Haar huis en de tuin aan de Vijverlaan richtte ze volkomen naar eigen smaak in. Ze pakte haar hobby van schilderen weer op, werd lid van de leesclub en maakte met mensen die haar vertrouwd werden, vele leuke culturele uitstapjes, onder andere naar musea. Zeer genoot ze ook van het omgaan met haar kleinkinderen! Eerder al had ze als jonge weduwe in de kerk van Havelte nog een groep lotgenoten leren kennen. Door de vele gesprekken die gevoerd werden, ontwikkelde zij een eigen gevoel voor spiritualiteit. Voor haar was de kerk geen instituut vol van verplichtingen, maar een leuke ontmoetingsplek waar je als mens telkens weer opnieuw inspiratie op kon doen. Ze ontwikkelde een bijzonder gevoel voor de Schoonheid in de dingen en voor de diepe troost en geborgenheid die het leven uitstraalt als een mens een ander mens verrassend overstelpt met Goedheid. Twee jaar geleden kwam zij in Ruinen wonen. Zij voelde zich hier snel thuis, leerde opnieuw mensen kennen en bezocht vaak de kerkdienst. Vrij onverwacht geconfronteerd met het feit dat zij zou komen te overlijden, legde ze op zaterdag 17 februari in alle rust haar leven terug in de handen van haar Schepper. Moge de Schepper van haar bestaan nu haar naasten blijven omringen met zijn goedheid en zegen.


In Memoriam: Hijbo Jacob de Blecourt
29 april 1928                                                                       † 19 februari 2018
Op maandag 19 februari overleed Hijbo Jacob de Blecourt, op de leeftijd van negenentachtig jaar. Hijbo de Blecourt werd in 1928 in Garnwerd, in Groningen geboren, als oudste in een gezin met uiteindelijk drie kinderen. Hij bezocht er de lagere school, ging vervolgens in dienst bij de marine in Valkenburg, werd leraar in Winsum en Uffelte, en kwam in 1961, zevenenvijftig jaar geleden, in Echten te wonen waar hij de hoofdonderwijzer van de school werd. In 1957 trouwde hij met Anje Frederika van Dijk. Zij werden de ouders van twee kinderen: Klaas-Jan en Wim. Net geen zestig jaar zijn ze samen getrouwd door het leven gegaan.

Hijbo de Blecourt was een man die graag op het leven om zich heen betrokken was. Van jongs af aan heel leergierig, was Hij zeer geïnteresseerd in geschiedenis. Hij las veel, ging graag op reis, hield van fotograferen en verzamelde van alles. Naast zijn werk als onderwijzer, ontplooide hij ook tal van andere activiteiten. Hij hield van musiceren en was meer dan vijfenzestig jaar lid van een muziekvereniging, in Echten bij Crescendo. Hij is jarenlang de regisseur geweest van de plaatselijke toneelvereniging en schreef tal van artikelen voor diverse regionale kranten. Hij onderhield een groentetuin en deed de inkopen van de dagelijkse dingen voor zijn vrouw Anny. Mensen konden altijd bij hem terecht met een vraag om hulp en bijstand. En toen het dorp Echten z’n 800-jarig jubileum vierde, vervaardigde hij voor de jubileumbundel enkele kwalitatief hoogstaande historische bijdragen. Toen enkele maanden geleden zijn vrouw Anny overleed en hij moest verhuizen van Echten naar Ruinen, werd het leven er voor hem niet makkelijker op. Hij miste Anny zeer en vond het moeilijk, zijn leven nieuw op te pakken. Qua gezondheid kwam hij er steeds brozer en kwetsbaarder voor te staan. In de afscheidsdienst lieten we ons troosten door de gedachte van Prediker 3 dat “voor alles wat gebeurt er een uur is, een tijd voor alles wat er is onder de hemel” en dat er gelukkig een God is die op liefdevolle wijze betrokken blijft op wie voorbij gegaan is. Wij wensen de familie veel sterkte in de komende tijd.

De geest die van de waarheid is vervuld zal al zijn daden op het einddoel richten
Mahatma Gandhi

Redactie Om de Ruiner Toren

~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Om de Ruiner Toren
Jaargang 35, nr. 3             21 maart 2018
Eerstvolgende nummer: 18 april 2018

KOPIJ KERKNIEUWS
Kopij voor het eerstvolgende nummer van Om de Ruiner Toren graag inleveren vóór vrijdag 6 april 2018
via info@pkn-ruinen.nl

Meditatie
Heeft het zin om te bidden? Haalt het wat uit? Heb je daar iets aan?
Onlangs bezocht ik iemand in een ziekenhuis vlak over de grens en toen lag er een folder op tafel met de titel: “Macht Beten Sinn?” Dus: haalt bidden iets uit?
Ik was benieuwd wat de folder daarover wilde gaan zeggen en begon te lezen. Wat ik las, wil ik nu graag aan iedereen doorgeven. Heb het er eens over, met elkaar.
De folder begint met het vertellen van een verhaal: “Er was eens een klein jongetje. Hij gaat uit logeren bij zijn opa. ’s Avonds staat het jochie versteld van wat hij ziet: zijn opa neemt z’n tanden uit de mond, spoelt ze af en legt ze in een glas water met een bruistablet! Wauw, wat gaaf!! Het jongetje heeft zoiets nog nooit gezien. Hij zelf moet zich altijd uitsloven door vijf minuten stevig in de weer te gaan met zijn tandenborstel.”
Als het jochie op bed ligt, begint hij te bidden: “Lieve God, kunt u mij ook van die mooie tanden cadeau doen zoals opa die heeft? Dan hoef ik nooit meer mijn tanden te poetsen.” Jaren later vertelt hij als volwassene: “Wat ben ik blij dat mijn gebed toen niet gelijk door God werd verhoord!”
En dan zegt de folder verder: Er zijn best veel mensen die bidden. Ze bidden dan van alles. En ze zijn er van overtuigd dat het wel goed zit met waar ze om bidden. Soms verhoort God hun gebeden ook, soms zelfs op momenten dat ze er haast geen rekening meer mee houden. Dan zijn ze “aangenaam verrast” dat hun bidden toch nog wat succes had.
Maar het kan ook wel eens gebeuren dat God onze gebeden niet verhoort op de manier zoals wij dat graag hadden gewild. Dan zeggen we teleurgesteld: “Zie je wel, bidden levert echt niets op!” Maar als we eerlijk zijn, hebben we soms ook gewoon mazzel dat God onze gebeden niet zomaar verhoort. Onze gebeden kunnen namelijk af en toe behoorlijk bekrompen zijn. Misschien is het beter dat we onze manier van bidden van te voren wat beter afstemmen op wat ook de wil van God is!
In de Bijbel staat ergens: “Wij kunnen ons vol vertrouwen tot God wenden, in de zekerheid dat hij naar ons luistert als we hem iets vragen dat in overeenstemming is met zijn wil.” (1 Joh. 5: 14) Hier wordt gezegd dat God zeer zeker naar onze gebeden luistert. Hij neemt ze allemaal in zich op, al onze verlanglijstjes en ook onze klachten, en ook onze lofuitingen en onze dank. Hij is er heel blij mee dat wij voor Hem ons hart uitstorten en hem vertellen waar we echt mee zitten. God is vervolgens het beste met ons van plan! Maar wel is het zo dat Hij de enige is die het totale overzicht heeft over ons bestaan en dat Hij soms ook de enige is die weet of iets waar wij om vragen, ook werkelijk goed voor ons is. Het is niet goed voor ons, als kind al om een gebit te vragen, ook al lijkt er misschien makkelijker mee te leven!
Omdat God de enige is die werkelijk het overzicht over ons bestaan heeft, sluit het vers hierboven af met de oproep: dat het bij het bidden in eerste instantie om de wil van G o d moet gaan! Ook als wij mensen er nog niet goed weet van hebben, wat de wil van God in onze persoonlijke situatie zou kunnen zijn. Ook dan is het de bedoeling dat wij in het gebed God van alles gaan vragen en van alles tegen hem zeggen. Maar het beste is dan ook dat wij alles wat wij Hem voorleggen, vervolgens ook durven los te laten, en simpelweg te vertrouwen dat God er wel het beste van zal maken. Ook als wij mensen dan soms van die kinderlijke wensen hebben, waar anderen hun hoofd bij schudden, en waarvan wij achteraf heel blij zijn dat ze juist niet in vervulling zijn gegaan.
Wat goed voor ons is, weet God beter dan wij zelf. Wij mensen zouden ons er bij het bidden meer in moeten gaan oefenen, simpelweg aan God over te laten, hoe hij met onze wensen wil omgaan. Je mag God werkelijk om alles gaan vragen in een gebed, en werkelijk alles tegen hem vertellen! En je mag er ook op vertrouwen dat Hij je hoort en ook naar je luistert. En zo mag je er kortom ook op vertrouwen dat alles gewoon goed komt, hoe dan ook! Reden te over om God daar ook nu al dankbaar voor te zijn!
Met een hartelijke groet, G. Naber

Vanuit de Pastorie
In deze 40dagentijd voor Pasen, staan wij in de kerk stil bij de moeilijke weg die Jezus Christus tweeduizend jaar geleden ging naar het kruis. Tot in de details wordt in de vier evangeliën beschreven, wat Jezus toen allemaal heeft moeten meemaken aan verraad en agressie, martelingen en pijn. Dit jaar ben ik vooral onder de indruk van het begin van dit traject en dat Jezus midden in de nacht buiten in een tuin als het ware in elkaar zakt en tegen God zegt: ik trek dit niet! Laat deze kelk aub aan mij voorbijgaan! Maar dat hij dan ook iets later die nacht, nog een keer weer opnieuw tot God bidt, en dan zegt: oke, ik ga deze weg, maar dan graag met U erbij! - Het verhaal van Jezus en van het lijden is, dat word ik me dit jaar weer zeer bewust, vooral ook het verhaal van de kunst van het “loslaten” en je “overgeven” aan wat onvermijdelijk lijkt - en dan maar afwachten wat er gebeurt.
Ik vind dat er op dit moment best veel mensen in Ruinen en omgeving zijn die mee moeten maken waar ze bepaald niet voor hebben gekozen. Daar ben ik diep van onder de indruk. Ze verdienen, waar het maar kan, onze aandacht en onze steun!
Een goede “Stille Week” voor Pasen en ook al vast goede Paasdagen zelf toegewenst!
Met een hartelijke groet, ds. G. Naber

Bij de diensten
Wij trekken naar de Stille Week voor Pasen toe en dan naar Pasen zelf. Het diepe lijden en de dood krijgen eerst nog hun stem en zeggingskracht, maar lopen uiteindelijk soeverein uit op het geluid van de overwinning en de klanken en de muziek van het leven zelf!!! Zie hier een overzicht van de diensten van de komende vier weken:

Zondag 25 maart – 10.00 uur – Mariakerk
Het is Palmpasen. De Stille Week voor Pasen begint met Jezus die zich op een nederig-zachte manier als heerser bij ons aandient. We lezen Johannes 12: 1-24, de ietwat onbekendere versie van de intocht van Jezus in Jeruzalem die voorafgegaan wordt door Maria die Jezus met dure nardusolie zalft.

Dinsdag 27 maart – 19.15 uur – Stilteviering in de Mariakerk
Een viering van een klein halfuur, met goede woorden die gesproken, gezongen en gebeden worden, en vooral: een heerlijk langer moment van stilte, als moment voor jezelf!

Woensdag 28 maart – ’t Neie Punt – 18.30 uur
De maandelijkse viering voor alle oudere omwonenden van ‘t Neie Punt.. Deze keer niet op een zaterdag-, maar reeds op een woensdagavond. We vieren met elkaar het heilig Avondmaal. Daarmee gedenken wij Christus die vlak voor zijn lijden en sterven ook het Avondmaal heeft gevierd met zijn leerlingen.

Witte Donderdag 29 maart – 19.30 uur - Mariakerk
Wij vieren het heilig Avondmaal met elkaar, nu in de Mariakerk, zittend in een grote kring, zoals Jezus dat vroeger met zijn leerlingen ook heeft gedaan.

Goede Vrijdag 30 maart – 19.30 uur – Mariakerk
Wij gedenken het lijden en sterven van Christus, door een voor een stil te staan bij de woorden die Jezus nog vlak voor zijn sterven aan het kruis heeft gezegd. In de “zeven kruiswoorden” komt ook heel onze eigen leefwereld mee. Met medewerking van het kerkkoor.

Stille Zaterdag 31 maart – 21.30 uur - Mariakerk
Wij trekken “midden in de nacht” vanuit donker, dood en leegte, heen naar het nieuwe Licht van de opstanding. Wij verwelkomen de nieuwe Paaskaars in onze kerk en delen haar licht aan elkaar uit. Wie wil kan mee doen aan de rituele vernieuwing van het eigen geloofsvertrouwen. Welkom!

Zondag 1 april - Eerste Paasdag – 10.00 uur - Mariakerk
Op Paasochtend proclameren wij de overwinning van Christus op de dood en zonnen wij ons in het licht van het nieuwe Leven! Het kerkkoor gaat ons voor bij het zingen van de jubelende lofzang.

Zondag 8 april – 10.00 uur - Mariakerk
Jezus, net uit de dood opgestaan, verschijnt aan zijn leerlingen en ook aan Thomas, de “tweeling”, dat wil zeggen: aan de mens die wat zijn geloof betreft, met twee zielen in een borst zit. De vraag rijst: is de opstanding van Christus ook voor ons gewone mensen te bevatten? En hoe dan nog het best?

Zondag 15 april – 10.00 uur – Mariakerk
Gastvoorganger ds. G.J.V. Solinger uit Koekangerveld gaat in de dienst voor.

Maandelijkse gesprekskring
Elke tweede maandagavond van de maand komt de Gesprekskring weer bij elkaar, om 20.00 uur, in de Bron. We praten over thema’s die het leven ons aandraagt, de eerstvolgende keer op maandag 9 april. Het thema, nadat we eerst een rondje hebben gedaan over wat ons zelf bezig houdt…, is dan: “Opstanding!! in je eigen leven. Wat geeft jou in het leven een boost? Waar trek jij je aan op?” Iedereen is welkom, ook degene die nog nooit is geweest en gewoon zin heeft om mee te doen.

DIACONIE
Nieuwe diakenen gevraagd
Wij als diaconie van de Mariakerk in Ruinen zijn op zoek naar nieuwe diakenen om ons team te versterken.
Voelt u er wel wat voor om zich als diaken vrijwillig in te zetten voor onze kerk? Of heeft u nog vragen? Neem dan contact op met onze voorzitter, Margriet Middelbrink. Zij is te bereiken op: 06-20 42 55 85

7 april a.s. Inzamelingsactie voor de Voedselbank
“Oog voor voedsel, hart voor mensen“
In Nederland leeft meer dan een miljoen mensen onder de armoedegrens. Helaas ook in de gemeente De Wolden. De voedselbanken helpen de armsten door ze tijdelijk te voorzien van voedselpakketten. Om hun klanten van voldoende eten te kunnen voorzien, werken zij samen met bedrijven, instellingen, overheden en particulieren. Zo zorgen zij er samen voor dat armoede wordt bestreden, voedseloverschotten verdwijnen en het milieu minder wordt belast. Met als motto: “Oog voor voedsel, hart voor mensen“.
Zaterdag 7 april organiseert Diaconaal Verband De Wolden een inzamelingsactie bij alle supermarkten in de gemeente De Wolden. Wij gaan produkten inzamelen voor de Voedselbank die zij goed kunnen gebruiken voor het maken van de voedselpakketten. Het ontbreekt hun vaak aan houdbare levensmiddelen, zoals rijst, pasta’s, soep, maar ook shampoo en tandpasta. Wij gaan vooral deze produkten voor hun inzamelen. Zaterdag 7 april staan er vrijwilligers in de winkel om u te helpen bij het kopen van de juiste artikelen. Na deze afgerekend te hebben, kunt u ze bij hen inleveren voor de voedselpakketten.
Diaconaal Verband De Wolden is een samenwerking van de diaconieën van alle kerken in De Wolden.

ZUSTERKRING
Maandagmiddag 26 maart komen we bij elkaar in De Bron. Else Nobel gaat met ons op zoek naar de betekenis van sprookjes.We beginnen om 14.00 uur. Ben je geïnteresseerd in het onderwerp? Kom dan naar De Bron: gasten en nieuwe leden zijn hartelijk welkom.

In Memoriam: Lammie Pinxterhuis-Zanting
* 23 augustus 1919 † 16 februari 2018
Op vrijdag 16 februari overleed Lammie Pinxterhuis-Zanting, op de leeftijd van achtennegentig jaar. Lammie Zanting werd geboren aan de Ruinerdijk net buiten Ruinen, in het tolhuis dat daar vroeger stond, en groeide op bij twee ongetrouwde tantes. Na de lagere school ging zij zoals velen in die tijd al vrij vroeg, als twaalfjarige in dienstbetrekking om op verschillende adressen als dienstmeid te werken. Tijdens een van de dansavonden bij Hees, leerde ze Karst Pinxterhuis kennen. Ze kregen elkaar lief en verkering met elkaar, en zeven jaar later, op 5 mei 1945, vlak na de bezetting, trouwden ze met elkaar. Ze gingen wonen in de Westerstraat. In de vervolgjaren werden ze de ouders van drie kinderen: Roelof, Alie en Henk.
Lammie Pinxterhuis is vrijwel heel haar leven op het adres in de Westerstraat blijven wonen. Achtenveertig jaar zijn Karst en Lammie Pinxterhuis gelukkig met elkaar getrouwd geweest, tot in het jaar 1993, toen Karst die zich in de loop der jaren had opgewerkt tot gemeenteambtenaar, tekenaar en opzichter van de gemeente, overleed. Er brak een moeilijke periode aan in het leven van Lammie Pinxterhuis, een moeilijke periode waarin ze gelukkig werd bijgestaan door anderen, door haar kinderen die ieder naar eigen vermogen om haar heen stonden en door goede vrienden en bekenden die ze in de loop van de gezamenlijke jaren met haar man in haar omgeving had leren kennen. Ook later, toen zij in 2016 na een langere periode van ziekte en met een kwetsbare gezondheid, ging verhuizen naar het verzorgingshuis ’t Neie Punt, bleven haar naaste familie en vrienden haar trouw omringen met aandacht.
In de afscheidsdienst op donderdag 22 februari stonden wij stil bij de Bijbelse uitspraak van de apostel Paulus dat wij mensen in ons leven in wezen allemaal eigenlijk maar één grote vrees kennen, de vrees om onbeschut en onveilig, hij zelf noemt het “naakt”, in het leven komen te staan (2 Kor. 5: 3). Om deze onherbergzaamheid in het leven te ontlopen, omkleden wij mensen ons, soms hard, verkrampt en onzeker, maar soms ook zachter, met het verlangen om ergens zalig Thuis te mogen komen. Ook Lammie Pinxterhuis, die in de eerste jaren van haar leven kwetsbaar bij haar tantes opgroeide, moet dit verlangen diep gekend hebben. In de afscheidsdienst vertrouwden wij haar leven toe aan haar Schepper. Moge, nu wij mensen het niet meer kunnen, Hij haar en ons behoeden en bewaren, tot in alle eeuwigheid!

In Memoriam: Stijna Haveman-van Zomeren
* 16 januari 1940 † 17 februari 2018
Op zaterdag 17 februari overleed Stijna Haveman-van Zomeren, op de leeftijd van achtenzeventig jaar. Stijna van Zomeren werd in 1940 in Wapse geboren, als jongste in een gezin met twee broers en een zus! Ze ging naar de lagere school en bezocht daarna de huishoudschool in Dwingeloo. In 1961 trouwde ze met Jacob Haveman en verhuisde naar Uffelte waar ze samen een boerderij runden. Daar, op de boerderij, werden ook haar twee zonen geboren: Jantinus en Bert. In haar vrije tijd ging ze graag naar koorrepetities toe, en naar de activiteiten van de plattelandsvrouwen. Een tijdlang is ze ook voorzitter van de plattelandsvrouwen geweest. Een moeilijke tijd brak voor haar en haar naasten aan, toen haar man Jacob in 1992 overleed. Eenendertig jaar waren ze met elkaar getrouwd geweest. Stijna Haveman, nog maar tweeënvijftig jaar oud, moest opeens alleen verder door het leven gaan. Het boerenbedrijf werd stopgezet en ze verhuisde enige tijd later naar een prachtig huis aan de Vijverlaan in Uffelte. Zij pakte de draad weer op en begon aan een nieuwe fase in haar leven. Haar huis en de tuin aan de Vijverlaan richtte ze volkomen naar eigen smaak in. Ze pakte haar hobby van schilderen weer op, werd lid van de leesclub en maakte met mensen die haar vertrouwd werden, vele leuke culturele uitstapjes, onder andere naar musea. Zeer genoot ze ook van het omgaan met haar kleinkinderen! Eerder al had ze als jonge weduwe in de kerk van Havelte nog een groep lotgenoten leren kennen. Door de vele gesprekken die gevoerd werden, ontwikkelde zij een eigen gevoel voor spiritualiteit. Voor haar was de kerk geen instituut vol van verplichtingen, maar een leuke ontmoetingsplek waar je als mens telkens weer opnieuw inspiratie op kon doen. Ze ontwikkelde een bijzonder gevoel voor de Schoonheid in de dingen en voor de diepe troost en geborgenheid die het leven uitstraalt als een mens een ander mens verrassend overstelpt met Goedheid. Twee jaar geleden kwam zij in Ruinen wonen. Zij voelde zich hier snel thuis, leerde opnieuw mensen kennen en bezocht vaak de kerkdienst. Vrij onverwacht geconfronteerd met het feit dat zij zou komen te overlijden, legde ze op zaterdag 17 februari in alle rust haar leven terug in de handen van haar Schepper. Moge de Schepper van haar bestaan nu haar naasten blijven omringen met zijn goedheid en zegen.

In Memoriam: Hijbo Jacob de Blecourt
* 29 april 1928 † 19 februari 2018
Op maandag 19 februari overleed Hijbo Jacob de Blecourt, op de leeftijd van negenentachtig jaar. Hijbo de Blecourt werd in 1928 in Garnwerd, in Groningen geboren, als oudste in een gezin met uiteindelijk drie kinderen. Hij bezocht er de lagere school, ging vervolgens in dienst bij de marine in Valkenburg, werd leraar in Winsum en Uffelte, en kwam in 1961, zevenenvijftig jaar geleden, in Echten te wonen waar hij de hoofdonderwijzer van de school werd. In 1957 trouwde hij met Anje Frederika van Dijk. Zij werden de ouders van twee kinderen: Klaas-Jan en Wim. Net geen zestig jaar zijn ze samen getrouwd door het leven gegaan.
Hijbo de Blecourt was een man die graag op het leven om zich heen betrokken was. Van jongs af aan heel leergierig, was Hij zeer geïnteresseerd in geschiedenis. Hij las veel, ging graag op reis, hield van fotograferen en verzamelde van alles. Naast zijn werk als onderwijzer, ontplooide hij ook tal van andere activiteiten. Hij hield van musiceren en was meer dan vijfenzestig jaar lid van een muziekvereniging, in Echten bij Crescendo. Hij is jarenlang de regisseur geweest van de plaatselijke toneelvereniging en schreef tal van artikelen voor diverse regionale kranten. Hij onderhield een groentetuin en deed de inkopen van de dagelijkse dingen voor zijn vrouw Anny. Mensen konden altijd bij hem terecht met een vraag om hulp en bijstand. En toen het dorp Echten z’n 800-jarig jubileum vierde, vervaardigde hij voor de jubileumbundel enkele kwalitatief hoogstaande historische bijdragen. Toen enkele maanden geleden zijn vrouw Anny overleed en hij moest verhuizen van Echten naar Ruinen, werd het leven er voor hem niet makkelijker op. Hij miste Anny zeer en vond het moeilijk, zijn leven nieuw op te pakken. Qua gezondheid kwam hij er steeds brozer en kwetsbaarder voor te staan. In de afscheidsdienst lieten we ons troosten door de gedachte van Prediker 3 dat “voor alles wat gebeurt er een uur is, een tijd voor alles wat er is onder de hemel” en dat er gelukkig een God is die op liefdevolle wijze betrokken blijft op wie voorbij gegaan is. Wij wensen de familie veel sterkte in de komende tijd.

De geest die van de waarheid is vervuld zal al zijn daden op het einddoel richten
Mahatma Gandhi

Redactie Om de Ruiner Toren
Om de Ruiner Toren Jaargang 35, nr. 8    29 augustus   2018 Eerstvolgende nummer:          26 september 2018   KOPIJ KERKNIEUWS Kopij voor het eerstvolgende nummer van Om de Ruiner  Toren graag inleveren vóór vrijdag 14 september 2018 Bij info@pkn-ruinen.nl   MEDITATIE  Wat was het spannend he, enkele weken geleden, toen er wekenlang geen regen viel! Eerst vonden we het met z’n allen best grappig dit eens mee te mogen maken. We genoten van het goede weer. Maar in de loop van de tijd kregen we ook te maken met de lasten van de droogte. Vooral de landbouw begon te zuchten en vroeg zich af, waar gaat dit heen? Inmiddels is het gelukkig weer gaan regenen, maar of het genoeg is? In de loop van de droge weken kwam er in onze landelijke kerk een interessante discussie op gang. Een discussie rondom de vraag: mogen we en moeten we nu niet tot God bidden om extra regen?! Zou het wat uitmaken als we dat gaan doen en hoe werkt dat dan?  Er zijn maar weinig gelovigen die de mening zijn toegedaan dat je God kunt vergelijken met een soort cola-automaat: je gooit er een geldmunt in (“wij vragen…”) en het gewenste product, de cola, floept eruit (“…God draait”). Vrijwel iedereen is het er over eens, dat het zo niet werkt. Gelukkig niet, zeggen anderen er ook gelijk bij, want wat zou het een chaos worden in onze wereld als God alleen maar uitvoering zou geven aan wat wij mensen allemaal één voor één willen: de wensen zouden allerlei richtingen opgaan en in de uitvoering behoorlijk over elkaar heen tuimelen en alles overhoop halen! Nee, de Allerhoogste blijft gelukkig alles soeverein zelf in handen houden.  Maar goed, zou bidden tot God om regen dan nog wel zin hebben? Er zijn velen die zeggen: niet doen. Want God heeft daar niets mee te maken. Het probleem waar wij mee zitten, de droogte, is een probleem dat wij mensen zelf hebben veroorzaakt op aarde, door onze slechte levensstijl! We moeten ons niet tot God wenden, maar we moeten proberen ons zelf te veranderen en bijvoorbeeld milieubewuster gaan leven! Daar bereik je veel meer mee. – Daarnaast zijn er die vinden dat de nood nog niet groot genoeg is, om zo tot God te gaan bidden. Ze zeggen: man-o-man waar maken we ons eigenlijk druk om?! Beginnen we nu al te piepen en te klagen vanwege de droogte?! Moet je eens kijken hoe het elders in de wereld is gesteld, in Ethiopië of Soedan bijvoorbeeld! Probeer niet gelijk te klagen, maar verman je en probeer van andere mensen, van ervaringsdeskundigen te leren hoe je er het best mee kunt omgaan. Daar bereik je veel meer mee in je leven! Naast deze meer “ethische” bezwaren bij het bidden om regen tot God, worden ook “theologische” bezwaren geuit om zo tot God te bidden. God, zeiden we al, is geen cola-automaat. En hij is ook niet alleen maar een “Ingrijp-god” die als een soort tovenaar voortdurend de wetten van de natuur aan het doorbreken is. Het klopt, soms ervaar je als mens God zo in je leven, vooral als je problemen groot zijn en er dan een soort van “wonder” gebeurt dat alle problemen zich opeens oplossen terwijl je dat niet meer had verwacht…, maar God is niet alleen maar de God van het wonderbaarlijke ingrijpen. Wij mensen hebben tot taak, zei halverwege de vorige eeuw de theoloog Dietrich Bonhoeffer eens, in onze wereld te staan “'alsof God niet bestaat' (etsi Deus non daretur).” God wil geen mensen die alleen zijn tovenaarskunsten aanbidden en afsmeken, maar mondige, zelfstandige mensen die best in staat (willen) zijn, hun eigen bonen te doppen! Oké, maar wat blijft er dan over van de vraag of een gebed om regen nou wel of juist niet had gekund in de afgelopen weken?  Ik persoonlijk zou zeggen: dat een boer in de droogtegebieden in Afrika wanhopig zijn handen tot God omhoog heft, om tot hem te bidden, is te begrijpen. Hij kan niet meer anders. Wij hier in Nederland zijn nog niet zo ver. Wij kunnen nog wel anders. Hier was en is nog niet alles verloren. Daarom zou ik willen voorstellen om ons gebed om Regen iets breder te gaan formuleren en er dan een gebed om Zegen van te maken, ook om een Zegen-tegen-de-verdrukking-in, voor het geval dat de misère, de droogte mocht blijven aanhouden. Laten we daarbij ook weer terugkeren naar wat een gebed en wat bidden altijd al vooral heeft willen zijn: een kloppend hart!! Laten wij er niet alleen een noodkreet van maken die maar heel af en toe, in heel uitzonderlijke, extreme situaties gebeden wordt. Laten wij van onze gebeden iets maken waar wij vaker aan doen, het liefst dagelijks. En laten wij er dan iets van maken dat door iemand eens werd genoemd: een “onderhoud” voeren met het “eeuwig Gij”. Een onderhoud (uit)voeren. Laat ons elke dag even vertellen wat wij op ons hart hebben, aan iemand die soeverein bij ons is, ook al is en blijft hij/zij/het ook verborgen als diegene die ons overstijgt, zoals het leven zelf. Dit dagelijkse “openhartig vertellen” van wat ons deert, zal ons goed doen. En op een bepaald moment gaan we een punt bereiken dat we alles “verteld” hebben wat we wilden zeggen en zo “kwijt zijn”. Op deze manier gaat ons dagelijks bidden ook langzaamaan tot een soort stilte leiden. Een Stilte die iets met ons gaat doen. Iets goeds. Die ons tot rust laat komen. Of tot vrede brengt met de situatie. Of juist tot nieuwe inspiratie leidt, ons juist weer nieuw activeert en op nieuwe ideeën brengt en tot de nieuwe wil en kracht om ons te willen blijven verzetten, of door te zetten, of te veranderen.  “Onthul aan de Ene je daden, en je plannen zullen worden bevestigd”, staat er ergens heel mysterieus in de Schrift (Spreuken 16: 3). “Wentel uw weg op de HERE en vertrouw op Hem, en Hij zal het maken,“ zei de oude Statenvertaling altijd (Ps 37: 5). In deze aloude woorden ligt het geheim van het antwoord op de vraag besloten of bidden om Regen in de afgelopen weken goed was geweest. Ik zou zeggen: je kunt er beter een bidden om een Zegen dan om Regen van maken. En dan jezelf al biddende oefenen in het vertrouwen dat die onmisbare zegen altijd wel weer net voldoende verrukkelijk op ons mensen neer zal blijven “druppelen”, in welke vorm dan ook, of het nou opeens ook weer gaat regenen of niet. Met een hartelijke groet, ds. G. Naber   VANUIT DE PASTORIE Het wordt spannend voor mij in de komende tijd. Want met ingang 1 september zal ik niet meer alleen in Ruinen als predikant werkzaam zijn, maar ook in Ruinerwold. De planning is dat in de komende maanden mijn werktijd en werkveld voor 20% doorschuift naar Ruinerwold, waar collega-predikant Kloosterziel inmiddels voor 50% zijn werkzaamheden heeft doorgeschoven naar IJhorst. Het ziet er naar uit dat er in de toekomst veel meer samengewerkt gaat worden. Hoe alles er concreet gaat uitzien, kan ik nu nog niet zeggen. De ervaring zal leren hoe we een en ander het best in het vat kunnen gieten. De uitdaging zal zijn, de werkzaamheden en het netwerk van dierbare contacten met mensen in Ruinen zo veel mogelijk te behouden, maar tegelijkertijd een dag in de week ook volop ruimte vrij te maken voor werkzaamheden en volop aandacht te schenken aan nieuwe contacten in Ruinerwold.  Ik verheug me zeer op de samenwerking! Met een hartelijke groet, ds. G. Naber   BIJ DE DIENSTEN De diensten die wij in de komende maand met elkaar vieren, zullen stuk voor stuk bijzonder worden. Wat ze zo bijzonder maakt, is vooral het feit dat de kerkelijke gemeente van Pesse heeft aangegeven, in de maand september graag enkele zondagen in de diensten samen met ons in Ruinen te willen optrekken. Hun eigen kerk wordt op dit moment verbouwd en ze kunnen daar een poos niet goed terecht. Wij heten de kerkgangers uit Pesse van harte welkom in de Mariakerk en verheugen ons op de gezamenlijke uitvoering van de diensten en de ontmoetingen. Daarnaast houden wij op zondag 2 september een bijzondere dienst die niet in de Mariakerk, maar – voor het eerst op een zondagochtend – in de grote zaal van ’t Neie Punt plaatsvindt. In deze dienst neemt Anneke Vermaas officieel afscheid als onze pastoraal medewerker, zie ook onderstaand overzicht:   Zondag 2 september 10.00 uur:  Kerkdienst in ’t Neie Punt Afscheidsdienst Anneke Vermaas Op zondag 2 september houden wij onze ’s zondagse eredienst niet in de Mariakerk aan de Brink in Ruinen, maar in de grote zaal van dorpshuis ’t Neie Punt aan de Jan Wierengaweg. In de dienst nemen wij afscheid van mw. Anneke Vermaas als officiële werknemer van onze kerkelijke gemeente. Vele jaren lang heeft ze met ongekend veel inzet en kunde aan pastoraat gedaan onder de bewoners van eerst de Priensenije en later de omwonenden van ’t Neie Punt. Daarnaast waardeerden velen de ontmoetings- en gesprekskringen die ze opzette en de vieringen die ze verzorgde, midden in het jaar, maar ook bijvoorbeeld met kerst. Gelukkig blijft ze voor een deel voor de omwonenden en ons als kerk als vrijwilliger en deskundige behouden, maar aan haar officieel dienstverband met onze kerkelijke gemeente komt op zondag 2 september een eind. Van harte nodigen wij iedereen die graag zijn of haar waardering kenbaar wil maken voor het dienstwerk van Anneke Vermaas, uit om naar de dienst te komen!  In de Mariakerk vindt dan ook een kerkdienst plaats van de Protestantse gemeente Pesse.   Zondag 9 september – 10.00 uur – Mariakerk Gezamenlijke kerkviering van de Protestantse gemeente Pesse en de Protestantse gemeente Ruinen, met als gastvoorganger ds. G.J.V. Solinger uit Koekangerveld, van harte aanbevolen!   Zondag 16 september – 10.00 uur – Mariakerk Kerkdienst van de Protestantse gemeente Pesse en de Protestantse gemeente Ruinen, met gezamenlijke viering van het heilig Avondmaal. Voorganger is ds. G. Naber en de tekst die het preekrooster aanbeveelt, is Marcus 9: 14-29. Zondag 23 september 10.00 uur  Startdienst  bij het begin van het nieuwe kerkelijke seizoen   Thema: “Een goed gesprek!” mmv. het kerkkoor   Op zondagochtend 23 september starten wij in de Mariakerk aan de Brink ons nieuwe kerkelijk seizoen weer op met een feestelijke, laagdrempelige gezinsdienst, geschikt voor jong en oud! “Een goed gesprek!”, is het thema van de dienst, het gaat hier tevens om het jaarthema van het aankomende seizoen! Welkom!! Op deze zondag houdt de Protestantse gemeente Pesse hun startdienst in Pesse.   Zondag 30 september – 10.00 uur – Mariakerk Gezamenlijke kerkviering van de PKN Ruinen en PKN Pesse in de Mariakerk, met als voorganger ds. G. Naber. Tekst van de zondag is Marcus 9: 38-50.   In Memoriam Jan Frijlink *17-1-1927 † 14-7-2018 Op 14 juli 2018 is op 91-jarige leeftijd overleden Jan Frijlink, geboren in Veeningen. Hij trouwde in 1948 met Klaasje Dekker en woonde in Staphorst. In 1954 werd hun zoon Luuk geboren. Na het overlijden van Klaasje in 1971 woonde hij samen met Roelfien Benning in Ruinen. Na het overlijden van Roelfien verhuisde hij naar 't Neie Punt. Op vrijdag 20 juli was de afscheidsdienst in de Hervormde Kerk in IJhorst waar hij begraven is naast zijn vrouw op de begraafplaats naast de kerk.. Wij wensen Luuk en Lydia, de kleinkinderen en de achterkleinkinderen nabijheid toe van God en mensen om het gemis te verwerken. ds.S. Wiersma-Smelt   In Memoriam Trijntje Scheper – Hut * 8-4-1925 † 20-7-2018 Op de rouwkaart staat geschreven: Na een leven dat gekenmerkt werd door eenvoud, is na een afnemende gezondheid overleden Trijntje Scheper-Hut. Ze is op de Leeuwte, 93 jaar geleden, geboren. In haar  ouderlijk huis heeft ze altijd gewoond tot aan ruim vijf jaar geleden. Ze was enig kind en na de lagere school heeft ze de huishoudschool doorlopen. Op twintig jarige leeftijd heeft ze difterie gehad, haar leven hing aan een zijden draadje.Gelukkig knapte ze op en pakte ze haar beroep weer op en ging met veel plezier en genoegen naar andere families om kleding te naaien.  Ze was zeer zuinig, dat zat diep in haar. Als kind had ze de crisistijd meegemaakt, en deze eigenschap bleef bij haar tot aan haar dood. In 1951 trouwde ze met Arend Scheper en trokken bij haar vader en moeder in.Na drie jaar werden ze verblijd met hun dochtertje Aaltje Klaziena.  Ali  werd geboren met een open ruggetje en na zeven weken overleed ze. Een zeer grote klap voor Arend en Trijntje, een immens verdriet. Na dit grote verdriet trok zij zich meer terug, met Arend, in het gezin van vader en moeder. Ze leefde voor haar huis en voor de tuin. Veertien jaar geleden overleed haar man aan longkanker, een zeer groot verdriet. Ze kwam bijna niet meer in het dorp, liet de boodschappen thuis brengen en maakten lange dagen met het werk in de tuin en in huis. Zes jaar geleden kwam ze in de tijdelijke huisvesting van de Priensenije te wonen, het ging niet meer. Daarna aan de Esweg, een huis verbonden aan de Priensenije.  Voor haar een moeilijk besluit en een grote overgang. Ze had moeite om beslissingen te nemen, ze wilde het graag ‘ bij het oude’  houden, dat was vertrouwd, dat gaf veiligheid.Van lieverlee werd ze eenzaam. Ze moest dingen uit handen geven en dat was voor haar zeer moeilijk. Ze werd bang dat ze niet meer in haar huis kon blijven wonen en de wens kwam naar boven om te mogen inslapen.Trijntje zei zelf dat het leven niet gemakkelijk was geweest. Ze mocht ervaren dat ze rustig werd als ze God aanriep en dat ze terug kon vallen op een kracht, diep in haar binnenste. De dragende kracht van Gods Liefde.Vrijdagochtend 20 juli is ze in alle rust ingeslapen, geborgen in de Eeuwige. Haar handen zullen ons niet meer aanraken. Mogen zij vrede vinden, in het vertrouwen dat ze gedragen wordt op de handen van de Eeuwige. Mevr. A.Vermaas   Wijsheid begint met verwondering Socrates   Redactie Om de Ruiner Toren